از دوران بت پرستی و تشریفات وحشیانه در نخستین فرهنگ های انسانی، تا خدایان یونان و روم باستان، تا طریقت های متعالی نمایی که تا به امروز پابرجا مانده اند، بخش عمده ی تاریخ بشر، تحت سلطه ی یک باور و از آن مهم تر، یک امید بوده است: باور به اینکه نیرویی ماوراءالطبیعه وجود دارد و امید به اینکه برخی اعمال و اعتقادات خاص در این زندگی، ما را به پاداشی در زندگی بعدی خواهند رساند. دلیل گسترش ایده ی زندگی پس از مرگ این بود که در بیشتر تاریخ بشر، همه چیز کاملاً به فنا رفته بود و نود و نه درصد مردم، امید به بهبود وضعیت زندگی مادی و جسمی خود نداشتند. اگر فکر می کنید اوضاع زندگی امروز شما بد است، یاد طاعونی بیفتید که یک سوم جمعیت یک قاره را از بین برد، یا جنگ هایی که به خاطرشان ده ها هزار کودک به بردگی گرفته شدند. در حقیقت، اوضاع زندگی در آن ادوار به قدری بد بود که وعده ی دنیای پس از مرگ، تنها راه نجات مردم از جنون به حساب می آمد. طریقت در گذشته، مانع فروپاشی جوامع بود، زیرا به مردم ضمانت می داد که رنج هایشان معنادار بود، نظاره می شد و اینکه پاداشی بزرگ در انتظارشان بود. اگر تابه حال متوجه نشده اید، باید بگویم مسالک معنوی به شدت سرسخت هستند. آن ها صدها و حتی هزاران سال دوام دارند. به این دلیل که اعتقادات به ماوراءالطبیعه هیچگاه قابل اثبات یا رد نیستند. بنابراین، چنانچه اعتقاد به ماوراءالطبیعه به عنوان ارزش والا پذیرفته شود، بیرون کردن آن از ذهن، تقریباً غیرممکن است. یکی دیگر از دلایل قدرت مسالک معنوی این است که آن ها اغلب امید را با مرگ درمی آمیزند. در نتیجه، عده زیادی از پیروان آن ها حاضر هستند جان خود را در راه باور اثبات ناپذیرشان فدا کنند.