کتاب سفر به به انتهای شب سلین

کتاب حاضر، رماني جدي، پرشور و مردم گريز و سرشار از طنزي تلخ و تيره ترين بدگماني به انسان است. ميليون ها خواننده در سرتاسر جهان آن را مشوش دانسته اند و از بيمارگونگي نويسنده وحشت زده و درعين حال شيفته ذوق و مهارت نويسندگي او هستند. نويسنده تنفر و خشم خود را ازآنچه حماقت و دورويي ج…

بسیاری از داستان های گفته شده در ادبیات و همچنین زندگی، حاوی سفر به منزله ی مضمون نظم دهنده هستند: سفر به مثابه ریسمان روایی از قدمت اودیسه برخوردار است. در یک معنا همه ی روایت ها، تا جایی که جزئیات گذر از حالت ابتدایی امور را به حالتی دیگر-حالتی معمولاً بهتر، گاهی بدتر، اما لزوماً متفاوت- بازگو می کنند، راوی سفر هستند. به این ترتیب سفر به استعاره ای برای جابه جایی تبدیل می شود که از روند داستان قابل تفکیک نیست. اما من اینجا باید بر روی سفر-به خصوص در این مورد- به مثابه بن مایه ی حقیقی یا آشکار ادبیات داستانی تمرکز کنم. قهرمان سلین (یا به تعبیر دیگر ضد قهرمان او) مسافر است، دچار بی قراری است، نه اینکه او دوست دارد جاهای دیگر را ببیند، بلکه چون بی تاب است تا از جایی که هست فرار کند. او نمی تواند زمان درازی یک جا ساکن بماند. اما سفرهای باردامو به یک مضحکه تبدیل می شود، مضحکه ی ژانری که به آن تعلق دارد. مسافر ادبیات داستانی انتظار دارد که با سفر به جاهای مورد نظر حالش بهتر یا خشنود و راضی تر شود، اما این موضوع در مورد باردامو صدق نمی کند. جاهایی که او به آن سفر می کند فلک زده تر از جاهایی است که از آن ها می آید؛ حاصل جابه جایی های او بند آوردن راه های نویدبخش فرار از یک زندگی است که او قابل زیستن نمی یابد. با این حال سفرهای او جنبه ی مثبتی هم دارد، چون نقش او را در مقام راوی تثبیت می کند. باردامو مسافری نمونه و مثالی باقی می ماند: او شخص ممتازی است که به جای دیگر رفته است، کسی که دیده است، کسی که برگشته تا برای کسانی که نرفته اند تعریف کند آنجا چه جور جایی است. داستان سفرهای او هر چقدر هم منفی، برای ما خوشایند است و به صورت نیابتی باعث لذت ماست.