کتاب صحنه هایی از یک ازدواج نشر حرفه هنرمند

میان معماری و سینما پیوند تاریخی و اجتماعی موثقی وجود دارد، این پیوند فراتر از این بحث کلی است که سینما به عنوان هنر هفتم فرزند سنتز مابقی فرم های هنری و ادبی همچون رمان، تئاتر، نقاشی و غیره است. میان جهشی که اساساً در مفهوم معماری و فضای مدرن در اواخر قرن نوزدهم به وجود آمد و شکل گیری سینما که سبب تحول و تغییر ادراک آدمی از مفهوم فضا شد، تقارن معناداری وجود دارد. با پیدایش سینما ما با تغییر بینش آدم ها دربرابر واقعیت ها و جهانی که با آن مواجه بودند روبه رو شدیم و سینما این امکان را به بشر داد تا پدیده ها و واقعیت ها را به شکلی کاملاً متفاوت از آنچه پیش از آن تجربه می کرد و از زاویه دید و منظری تازه تجربه کند. این تغییر در دریافت انسانی از فضا و واقعیت پیرامون در قرن بیستم، همزمان است با تغییر و جهشی که در فضای شهری و فضای معمارانه از طریق معماری مدرن ایجاد شد. این تقارن و همزمانی موضوع اصلی این گفتار نیست؛ زیرا ما را به سمت اشارات و دلالت های تاریخی و اجتماعی هدایت می کند و از هدف اصلی مان دور خواهد کرد. محوری که ما دنبال خواهیم کرد، در وهله ی نخست به زمینه هایی درون ماندگار مشترک این دو فرم هنری معطوف است یا همان طور که والتر بنیامین اشاره می کند پیوندی که به زعم او سینما را بیش از سایر فرم های هنری دیگر وامدار معماری می کند. به زعم بنیامین، سینما و تماشای فیلم بیش از آنکه تجربه ای شبیه دیدن و تماشای یک نقاشی یا خواندن یک رمان و رفتن به سالن تئاتر باشد و از این رو تجربه ای مشابه با این فرم های هنری در اختیار مخاطبش قرار دهد، وامدار تجربه ی معماری مدرن است و این به پیوند درون ماندگاری باز می گردد که میان سینما و معماری وجود دارد.