ماشری در کتاب هگل یا اسپینوزا، کوشیده است با تحلیل و مواجهه آزادی هگل و اسپینوزا به عنوان فیلسوفانی که سنت فلسفه معاصر را عمیقاً به تسخیر خود درآورده اند و همان قدر که به یکدیگر نزدیک اند، از یکدیگر فاصله دارند، مفهوم خاص خود را از امر دیالکتیک ارائه کند. بحث درباره دیالکتیک، تعیّن و نفی دغدغه عمده فیلسوفانی بود که طی قرن بیستم، ناظر جریان های سیاسی و اجتماعی عصر خویش بودند. در واقع، این مفاهیم، در برگیرنده مفاهیم اساسی تفکر در این برهه زمانی خاص بودند؛ یعنی مفاهیمی بودند که اندیشه برای مفهوم پردازی درباره محتوای اجتماعیِ پیش رو، به آن ها نیاز داشت و البته هنوز هم اهمیتشان را در مباحث فلسفی و اجتماعی حفظ کرده اند.