کتابی است به قلم گیریش شامبو و از مجموعه کتاب های کینو-آگورا چاپ نشر لگا. سینه فیلیا صرفاً در علاقه به سینما یا حتی میل به زیاد فیلم دیدن خلاصه نمی شود. این ها شرط لازم و نه کافی برای سینه فیلیا هستند. نه تنها دیدن، که فکر کردن، خواندن، حرف زدن و نوشتن درباره ی سینما به هر نحوی، فارغ از اینکه چقدر نامتعارف باشند، همگی فعالیت هایی کلیدی برای یک سینه فیل هستند. به بیان دیگر، سینه فیلیا مستلزم قسمی دلبستگی فعالانه به گفتمان حول فیلم هاست. در یک دهه و نیم گذشته، خیلی از سینه فیل ها در سر تا سر جهان به اینترنت روی آوردند تا به گفتمان فیلم دسترسی یابند و در آن شرکت جویند. سانتاگ در مقاله ای، نسبت به جوان ها و فرهنگ فیلم ابراز ناامیدی می کند: دیگر به سختی می توان، دست کم در میان جوان ها، آن عشق سینه فیلی متمایز به فیلم ها را یافت؛ آن چیزی که صرفاً دوست داشتن فیلم ها نیست، که فراتر از نوعی ذائقه در میان فیلم هاست (ذائقه ای که ریشه در اشتهایی سیری ناپذیر به دیدن و دوباره دیدن هر چه بیشتر گذشته ی باشکوه سینما دارد). اما امروزه، برخلاف نظر سانتاگ، می توان سینه فیل های جوانی را، پراکنده در اقصی نقاط جهان سراغ گرفت که واجد ذائقه ای گسترده در سینما هستند: شامل ژانرها، ملیت ها و دوره های گوناگون. ما روزانه در توئیتر، فیسبوک، وبلاگ ها، مجلات و روزنامه های آنلاین و وب سایت های مختلف با این افراد برخورد می کنیم. این اتفاق نظر وجود دارد که سینه فیلیای اینترنتی امروز، تحولی عظیم را در اشکال قدیمی تر کنش سینه فیلی به وجود آورده است. امروزه کجا و چطور فیلم ها تماشا می شوند، به بحث گذاشته می شوند و درباره شان چیزی نوشته می شود؟ پاسخ به این سؤالات از چند دهه پیش به این طرف اساساً تغییر کرده است.