تانیا» همیشه بیمار بود که در بسیاری از کارهایی که میخواست در زندگی انجام دهد اخلال میکرد او حقیقتا خود را به عنوان یک موجود بیچاره با تنی نا سالم می.دید یک شکار» تمام عیارا من در یکی از کارگاه هایم از گروه خواستم که بازده هایشان را برای چسبیدن به هر چیزی که ناراحتشان می کند فهرست کنند. تانیا نتوانست هیچ بازدهی برای همواره بیمار ماندنش بیابد ... تا هنگامی که گروه کمکش کرد. آنان اشاره کردند که بیماری اش کلی توجه جلب میکند که او را از اجبار برای گام نهادن به جهان بیرون و گذاشتن خود در معرض خطر می رهاند. اول او انکار کرد، اما سرانجام توانست تأیید کند که حقیقتی در این گفته نهفته است. تانیا هرگز به بیماری خود به عنوان یک ابزار ننگریسته بود، هر چند ناخودآگاهش دقیقاً می دانست چه میکند در کودکی بیماری تنها وسیله اش برای جلب توجه بود. آگاهی تانیا از بازده هایش انگیزه ای بود که برای دگرگون کردن زندگیش نیاز داشت. او با درک این که خودش احتمالاً بیماری اش را می آفریند، تغییرات فراوانی در زندگش داد. او نخست رژیم غذایی اش را کاملاً تغییر داد و به یک باشگاه تندرستی پیوست. به عنوان یک گام مهم از دیگران خواست که او را تنها هنگامی که تندرست است پاداش دهند و هنگامی که بیمار است نادیده اش بگیرند. آنا پس از کمی تمرین پیروی کردند او آغاز به ساختن اهداف کاری برای خود و هل دادن خود به سوی آنها کرد حتی هنگام بیماری او آغاز به انجام بسیاری از تمرینات مثبت (نیک) داده شده در این کتاب کرد - مانند کاربرد تمرینات شنیداری تأکیدی و تلقینی هنگامی که او بازده های خود برای بیمار بودن را کاملاً شناسایی کرد، توانست انتخاب کند آیا میخواست در همه ی زندگی برای بیماری جلب توجه کند، یا می خواست یک شیوه ی ارضا کننده تر ارتباط با مردم و اهداف زندگیش را در پیش بگیرد؟