کتاب کاربرد روان کاوی در نقد ادبی اثر فروید ترجمه پاینده نشر مروارید منتشر شده است
این کتاب شامل  هفت تک نگاری و نوشتار از زیگموند فروید، بنیان گذار نظریه ی روانکاوی، در خوانش نقادانه ی متون ادبی است. فروید از مفاهیمی که خود در روان کاوی نظریه پردازی کرده است برای تحلیل متون ادبی استفاده کرده است  اما متقابلا از ادبیات هم برای تبیین مفاهیم روان کاوانه استفاده می کند. وی در تبیین رابطه همکارانه ی ادیبان و روان درمانگران چنین می نگاشته است: «نویسنده آفرینشگر نمی تواند از آنچه به حوزه ی کار روان پزشک مربوط می شود اجتناب کند، همان گونه که روان پزشک هم نمی تواند به قلمرو نویسنده ی آفرینشگر وارد نشود. بررسی موضوعات روان پزشکی در ادبیات می تواند درست باشد، بی آن که ذره ای از جنبه زیبایی شناختی متون ادبی کاسته شود.»
مجموعه ای از آثار فروید در نقد ادبی که ترجمه اشان به زبان فارسی  در این کتاب نگاشته شده است، سپهر اندیشگانی او درباره ی چیستی آفرینش هنری و ادبی را به خواننده می شناساند. این تک نگاری ها و مقالات همچنین نمونه هایی دست اول از کاربرد رویکرد روان کاوانه ی کلایسک در نقد ادبی محسوب می شوند و می توانند راهگشای پژوهشگران این حوزه باشد. مترجم با افزودن مقدمه ای مشروح کوشیده است تا برخی از بنیانی ترین مفاهیم نظریه ی روان کاوی را که دانستن شان پیش شرط فهم آثا ر فروید درباره ی ادبیات و هنر است، معرفی کند تا مطالعه ی این کتاب برای خواننده راحت تر شود.