از وقتی چشم باز کرده بودم صخره های عظیم و مرتفع باستانی را دیده بودم که مانند سدی استوار، در مقابل خروشان اقیانوس قد علم کرده بودند. صخره هایی قدیمی و باستانی که مسافرخانه ی قدیمی ما روی آن بنا شده بود. مسافرخانه ای که در اصل هم خانه و هم محل کسب درآمد ما بود.

صخره ها آن قدر قدیمی بودند که برخورد امواج طی سالیان سال اطراف شان را فرسوده و ویران کرده و درست مانند سیبی که از اطراف گاز زده شده بود، در نهایت به محدوده ای کوچک می رسید. همان محدوده ی کوچکی که مسافرخانه ی ما رویش بنا شده بود. تنها راه ارتباطی ما با دنیای بیرون، دهکده و الباقی زمین های کورن وال مسیری سنگی و باریک بود که صخره های عملا جداافتاده از زمین های اصلی را به مسیر دهکده متصل می کرد.

مهمان خانه ای که درست بالای صخره های منتهی به خلیجی خروشان قرار گرفته، طوفانی سهمگین که زمین و زمان را درمی نوردد و کم مانده خانه ها را از جا بکند، بیماری عجیب و ناگهانی که به جان کتی و برادرش اتان افتاده و پدرشان که در این طوفان سهمگین برای آوردن دکتر به دهکده می رود… هیچ چیز هیچ وقت آن طور که انتظار داریم پیش نمی رود. غریبه ای در خانه شان را می زند و التماس می کند که به او پناه بدهند. اما او کیست؟ چرا این غریبه این قدر داستان می داند و طوری رفتار می کند که انگار بچه ها را از قبل می شناسد؟ چرا پدرشان برنمی گردد؟