این کتاب، جرقه ای برای شعله آتش خودتان ایجاد می کند، برای این که موتور خود را روشن کنید و خلق تان را بالا ببرید و زندگیتان را بهتر کنید. اگر ایده های این کتاب را به کار بگیرید، می فهمید که کنترل زیادی بر زندگیتان دارید و احساس بهزیستی بیشتری می کنید و به زندگی بهتری دست پیدا خواهید کرد.

در همه ی تفسیرهایی که از احساساتی مانند غمگینی، مصیبت، ناراحتی، افسردگی و… صورت گرفته یک عنصر مشترک وجود دارد: به نظر می رسد موانعِ دستیابی به زندگی معنادار خارج از کنترل انسان است. از این رو، بسیاری از افراد علت را بیرون از خود و در واقع خارج از کنترل می دانند. اگر علت کاملاً خارج از توان ماست، پس درمان آن هم در کنترل ما نیست. بنابراین، شتابان به سمت مصرف قرص ها، شربت ها، تزریقات و باقی وسایل قانونی و حتی غیرقانونی می رویم تا درد خود را تسکین دهیم. در ادامه، تبیینی ارائه می شود که به انسان ها امید، اعتماد به نفس و این تشخیص را می دهد که زندگیِ بهتر در دسترس آن هاست. اینکه می گوییم می توانیم احساس بهتری را انتخاب کنیم، دلگرم کننده است و لااقل می توانیم مقداری از ناراحتی خود را کنار بگذاریم. از این گذشته، این تبیین آشکارا نشان می دهد که من و شما موتوری قدرتمند درونمان داریم که می توان آن را به سمت هدفِ در حال تغییر زندگیِ لذت بخش و معنادار هدایت کرد. احتمالاً از من می پرسید آیا می توانم دقیق تر توضیح دهم. پاسخ آن یک بله ی جانانه است! به لحظه ای فکر کنید که وارد شهر جدیدی شده بودید. شاید مشغول خدمت سربازی بودید یا از شما خواسته بودند آخر هفته محصولی را به مکان دوری، خارج از شهر برسانید. برای بسیاری از ما، از دست دادن شغل به معنای قطع رابطه با همکارانی است که دوستمان داشتند و حامی ما بودند. همچنین آیا تا به حال شده است که در مراسمی تنهایی در اطراف پرسه بزنید و متوجه شوید که همه یکدیگر را می شناسند و فقط شما کسی را نمی شناسید. در این شرایط چه احساسی را به صورت بلندمدت، کوتاه مدت و موقت تجربه کرده اید؟ این احساس همان تنهایی است. ما می توانیم از طریق ایجاد پیوند یا آشنا شدن با دیگران این احساس را جایگزین کنیم. البته کشف عمیق و جدیدی نیست که آشنایی، دوستی و روابط صمیمانه با دیگران درد تنهایی را مداوا می کند. روشن است که تنهایی نقطه ی مقابل همنشینی، پیوستگی، رابطه ی نزدیک، صمیمیت و به طور کلی روابط انسانی است. همان طور که دبلیو. سی. فیلدز زمانی گفته بود: «مداوای بی خوابی این است که بیشتر بخوابیم. راه غلبه بر تنهایی در تلاش پایدار برای ارتباط با افراد بیشتر نهفته است.» لطفاً روی پرسش زیر تأمل کنید و پاسختان را در دفترچه ی یادداشت بنویسید. به سراغ جزئیات نروید. در چه شرایطی احساس انزوا و تنهایی می کنم؟ چگونه می خواهم ارتباط با دیگران را تمرین کنم؟ برای مثال لبخند زدن و احوال پرسی با صندوق دار مغازه، مکالمه ای معمولی با فردی در آسانسور، افزایش تعاملات معمول و مختصر با افرادی مثل مأمور پست، منشی یا پیشخدمت رستوران. به یاد بسپرید، این نوع فعالیت فقط یک تمرین است. ممکن است بی اهمیت به نظر برسد، اما این سخنِ جی. کی چسترتون را به یاد بسپارید: چیزهای کم اهمیت کمال مطلوب را به وجود می آورند و کمال مطلوب چیز بی اهمیتی نیست. اغلب، مزیت این تعامل های کم عمق و سرسری فراتر از حد انتظار ماست.