«ریچل اویو»، نویسنده حاشیه هاست، نویسنده آدم های بیمار، بدنام یا مطرودی که مردم و نخبگان تقبیح شان می کنند و رسانه ها فراموششان کرده اند، آدم هایی که جامعه هنوز داستانشان را نشنیده و حکم گناهکار يشان را صادر کرده است. اویو از دل چنین سرگذشت هایی جستارهایی درخشان بیرون می کشد؛ جستار اول درباره بحث های تودرتویی است که حول مرگ مغزی در امریکا شکل گرفت، آن هم بعد از یک اشتباه پزشکی که منجر به مرگ نوجوانی سیاه پوست شد. جستار دوم درباره جوانی به نام «هانا» است که ناپدید می شود و بعد معلوم می شود از اختلال روانی نادري به نام «گسست» رنج می برد. جستار آخر درباره «آلبرت وودفاکس» است که ۴۰ سال از زندگی خود را در زندان انفرادی گذرانده و برای سیاه پوستان امریکا نماد مبارزه و ایستادگی شده است.

زمانی که ماشاد و در بیمارستان به دو صفحه کامپیوتری نگاه می کرد که تصاویری از سر جاهی و قسمت بالایی ستون فقراتش را نشان می دادند دولان در کنار او نشسته بود. در موارد نادری که بیماران مرگ مغزی با دستگاه تنفس مصنوعی زنده نگه داشته می شوند عصب شناسان پدیده ای را گزارش کرده اند با عنوان «مغز دستگاهی مغز به حالت مایع در می آید. ما شاد و گفت اگر تشخیص اولیه جاهی درست بوده باشد و او به مدت نه ماه هیچ جریان خونی در مخ نداشته است، انتظارش این بوده که او بافت های ساختاری کمی در حفره جمجمه ای داشته باشد، یعنی تنها مایع و غشائات نامنظم. ما شاد و در اسکنها دید که ساقه مغز جاهی تقریباً از بین رفته است. فیبرهای عصبی که نیم کره های چپ و راست مغز را به هم متصل میکنند به سختی قابل شناسایی اند. اما قسمتهای بزرگی از مخ او که واسطه آگاهی، زبان و حرکات ارادی است از لحاظ ساختاری دست نخورده بودند. دولان فریاد زد اون مغز داره!» ما شاد و همچنین آزمایشی انجام داد که تأثیر متقابل دستگاه های عصبی سمپاتیک و پاراسمپاتیک را بر هم اندازه می گیرد، رابطه ای که وضعیت های انگیختگی و استراحت را تنظیم میکند. ما شاد و از سه وضعیت آزمایشی استفاده کرد که اسم یکی از آنها را گذاشت مادر با بیمار حرف می زند نیلا کنار دخترش ایستاد بدون اینکه او را لمس کند.