کتابی که در دست دارید از آن سنخ کتاب های دانشگاهی بی طرف است. کتاب دیوید لاسکم از آن دست تاریخ فلسفه هایی است که به صورت تقویمی فیلسوفان دورۀ میانه را فهرست و عمده ترین آراء آن ها را به صورت غیرانتقادی معرفی می کند. در هر بخش از کتاب اطلاعات زیادی گنجانده می شود که لزوماً ارتباط آن ها توضیح داده نمی شود، زیرا اگر نویسنده می خواست چنین کند کتابی بسیار مفصل تر پدید می آمد. همچنین «تاریخ» تجلیِ زیادی در این سبک ندارد، زیرا از سویی همان مشکلِ پیشین پیش می آمد و هم، به گمان مهم تر آنکه، در نگرش بریتانیایی به فلسفه اصولاً «تاریخ» شأن والایی ندارد و ساختِ استنتاجی و گزاره ایِ فلسفه گویی مهم تر از ساخت پویای تاریخی آن در زندگی و جهانِ انسانی است. به هر روی، بی گمان نویسنده که متخصص نام دار این حوزه است، این سبک از نگارش تاریخ فلسفه را «آگاهانه» برگزیده است، زیرا بنا دارد به شیوه ای سرد دانشجویان مقطع کارشناسی را با فیلسوفان دوران میانه «آشنا کند». دانشجوی کارشناسی باید بداند که این سبک از نگارشِ تاریخ فلسفه تنها سبک موجود نیست و از هنگامی که هگل و شلینگ در آغاز سدۀ نوزدهم رسماً تاریخ فلسفه نویسی را به عنوان کاری فلسفی و دانشگاهی آغاز کردند تاکنون الگوهای بدیلِ مهم دیگری نیز پدید آمده اند که دانشجویان ما می توانند با کندوکاو و کنجکاوی نمونه هایی از آن ها را نیز تجربه کنند تا تفاوت را دریابند.