همیشه باید بتواند شعر بگوید خوب البته این حرف کمی افراطی است چون پزشک پیشا پیش همه چیز را میداند هم علمش را دارد، هم ابزارش را شاعر و هنرمند اصولا این طور نیست. او البته باید هنرش را یاد گرفته باشد، اما فراموش نکنیم که هر کار هنری و ادبی اصیلی منحصر به فرد است. هنرمند و نویسنده برای شکل دادنش باید جان بکند اگرچه به حد کافی باید کارش را شناخته باشد. درسهایی را که توی دانشگاههای غربی و شرق سوسیالیست سابق می دادند

درسهای بیخودی نبوده اند. من فکر نمیکنم ما چنین چیزی داشته باشیم. دانشگاههای ما از این ناپرهیزیها نمیکنند خیلی خیلی سنتی و دست به عصا هستند اشتباه میکنم؟ قصه باید از همان خط اول آدم را بگیرد.

این دوست حتی وقتی که قصه کوتاه مینوشت اول دو صفحه اوضاع جوی و اینجور چیزها را میگفت به او میگفتم نازنین مگر تو مامور اداره هواشناسی هستی که اینقدر اوضاع جوی و محیط را شرح میدهی چرا صاف نمی روی توی موضوع؟ خوب این نشان میداد که دوست من نویسنده کم استعدادی بوده و هنوز هم همینطور است. در داستان چه کوتاهش چه بلندش اگر هواشناسی تکه ای از امر شخصیت سازی نباشد شرح اوضاع جوی یک پاپاسی نمی ارزد. جملات اول هر داستانی باید مثل برق آدم را بگیرند نویسندگان بسیار بزرگی گفته اند که گاهی برایشان پیش آمده که از داستانشان جز یک جمله درخشان چیزی نمی دانستند، منتها آن جمله چنان پر از نیرو و انرژی بوده که به مضمون داستان قدرت تجلی داده فکر، اساسی ترین بخش داستان نیست؛ زبان چرا هست.

شما میدانید کدام کارتان می ماند کدام نمی ماند؟ من کارهای ناتمام زیاد دارم یکی از این کارها کتابی است با عنوان عمومی راز جاودانه ها . یک همچه چیزی من در جستجوی یافتن پاسخ به این سؤال بودم راز ماندگاری "آنا کارنینا، جنگ و صلح"، "مادام بوواری، و شاهکارهای ادبی دیگر در چیست؟ به بعضی چیزهای عام رسیدم من متوجه شدم که در کمتر کار ماندگاری بدعتهای عجیب و غریب زبانی هست. درست است که پیش آمده است .