کتاب آه پدر پدر بیچاره

رزالی: خب، اگه دو هفته است که اینجایی، پس چرا من تو رو ندیدم؟ جاناتان: من… من توی اتاقم بودم. رزالی: کلاً؟ جاناتان: بله… کلاً. رزالی: خب، اما باید گاهی اوقات بیای بیرون. منظورم اینه که تو باید واقعاً بری بیرون. نمی تونی همیشه اینجا باشی… می تونی؟ جاناتان: ب… ب… ب… ب… بله. رزالی: اصلاً تا حالا بیرون نرفتی؟ منظورم اینه که، اصلاً بیرون نرفتی؟ جاناتان: گاهی اوقات میرم توی ایوان. ما… ما… مادرم چندتا گیاه حشره خوار از جنگل های و… و… ونزوئلا آورده که خیلی ک… ک… کمیابن و احتیاج به نور فراوون دارن. مامان اون ها رو توی ایوان میذاره و منم… به اون ها غذا میدم. دو بار در روز. رزالی: اوه. جاناتان: ما… ما… مادرم همیشه میگه، هرکسی توی زندگیش یه شغلی داره. (درحالی که خنده ای عصبی می کند) منم فکر می کنم این… حرفه ی منه. رزالی: فکر نمی کنم تا حالا کسی رو دیده باشم که… ام… شغلش غذا دادن به یه گل حشره خوار باشه. جاناتان: ما… ما… مادرم میگه، من این کار رو خیلی خوب انجام میدم. خودش میگه. ن… نمی دونم حرفش درسته یا نه، اما… اون… این طور میگه و من… فکر می کنم که حق با اون باشه.