گرچه تبعیض نژادی در سال 1948 م به سیاست رسمی حکومت آفریقای جنوبی تبدیل شد، ریشه هایش در تاریخ آن کشور بسیار عمیق تر است. در واقع، رابطۀ سفیدپوستان با بومیان آفریقای جنوبی به مدت بیش از سیصدسال رابطه ای توام با چپاول و سرکوب بود. این الگو از سال 1652 م شکل گرفت؛ یعنی از زمانی که کمپانی هند شرقی هلند، دژ کوچکی در دماغۀ امید نیک، در انتهای جنوبی قارۀ آفریقا ساخت. هلندی ها در این دژ توانستند بومیان آفریقا را شکست دهند و زمین های فراوانی را به دست آورند که یکی از دو شرط لازم برای پیشرفت و رونق کار سفیدپوستان در آفریقای جنوبی بود؛ شرط دیگر نیروی کار ارزان بود. نیاز به این دو منبع ـ زمین و نیروی کار ـ در تاریخ آفریقای جنوبی بارها نمایان شد. این نیاز طی قرن ها انگیزۀ بسیاری از قوانین نژادی بوده که سفیدپوستان وضع کرده اند؛ تا جایی که نظام آپارتاید (تبعیض نژادی) در آفریقای جنوبی در قرن بیستم به اوج خود رسید و به سیاست رسمی حکومت تبدیل شد. هدف آپارتاید از ابتدا روشن بود: محدود کردن حقوق سیاه پوستان، که اکثریت وسیع جمعیت آفریقای جنوبی را تشکیل می دادند، به منظور تضمین تسلط اقلیت کوچک سفیدپوست بر کشور. بنابراین، فقر و شرایط ظالمانه ای که بر سیاهان تحمیل می شد، انزجار و خشمی را پدید آورد که اشکال گوناگونی یافت، از جمله جنبش ضد تبعیض نژادی که به خشونت کشیده شد. در نهایت رهبران آفریقای جنوبی برای انجام تغییرات سیاسی دموکراتیک به مذاکره روی آوردند و بساط آپارتاید در سال 1994 م با سرعتی شگفت انگیز برچیده شد. نویسنده در کتاب حاضر، ریشه ها و علل ایجاد تبعیض نژادی (آپارتاید) در آفریقای جنوبی را بررسی کرده و جنگ داخلی در آفریقای جنوبی ناشی از تبعیض نژادی و پایان آن را توضیح داده است.