نشد صرفا در نتیجه ارتباطش با مانو نبود بلکه پیامد ارتباطش با جو انلای و مقبولیت او در میان بسیاری افراد عالی رتبه وزارت دارایی بود اگرچه در سال ۱۹۵۳ کالو و رانو هر دو رهبران منطقه ای بودند اما آنها در مناصب علی نیز قرار داشتند گالو رئیس کمیسیون برنامه ریزی دولتی و رائو مدیر اداره کارگزینی حزب بود هر دو حامی تمرکزگرایی بوده و سرچشمه اصلی نواع جاه طلبی بودند گالو در این راستا پیش قدم شد و به دنبال تغییر جایگاه لیو نانوچی قائم مقام صدارت (حزب و جوان لای نخست وزیر در سیستم سلسله مراتبی بود. گانو گنگ که به واسطه آنچه وی لطف و حمایت مانو تصور می کرد. جسور شده بود فعالانه به مقابله با لیو و چو ان لای پرداخت. او سعی داشت آنها را مخالف شوروی نشان دهد در حالی که خود وی روابط خوبی با اتحاد جماهير شوروی داشت که با توجه به پیشینه روابط بین حزب کمونیست چین و حزب کمونیست شوروی شمشیری دولبه بود. توجیه او برای حمله به مقام بالای لیو شائوچی رجوع به آشکارترین مسئله مورد اختلاف در درون رهبری حزب بود. استدلال او این بود که ارتش سرخ و نه نیروهای مخفی و نامنظم شهری که حوزه فعالیت لیو بود پیروزی را برای حزب به ارمغان ۳۹ 3 فصل ۲ امور حزب و رهبری آن آورده بودند و اینکه لیو تلاش کرده تا انقلابی های روستایی سابق و چریکها را در به انجام رساندن دسیسه خود جذب کند. نظرات گائو مورد پذیرش برخی اعضا قرار گرفت، هر چند این موافقت احتمالا علنی نبوده است و از حمایت برخی دیگر از جمله لین بیانو و پنگ دهایی برخوردار بود که فرماندهان نظامی کهنه کاری بودند و در آن زمان به ترتیب در سمتهای رهبران حزب در مناطق جنوب مرکزی و شمال شرقی چین قرار داشتند. با وجود این پس از نزدیک شدن به دنگ شیائوپینگ و چن یون او شدیدا پس زده شد. بنا به گفته دنگ در سال ۱۹۸۰، هنگامی که گنگ با وی لابی کرد و در چند مقطع موضوع را با وی در میان گذاشت دنگ متوجه شد