آدم ها بی زبان هستند، چون در صدد تغییر در نحوه زیستن خود نیستند. یا به این دلیل که این زیستن را بهترین سبک زیستن می دانند یا برای اینکه تن پرورند و از تنبلی و سستی رنج می برند. همین سبک زندگی با همین اندیشه های ساده و همین داشته ها کفایت می کند. باید بیاموزیم که چگونه سخن بگوییم، چگونه ارتباط زبانی داشته باشیم؛ باید بیاموزیم که چگونه دیگری را بشنویم. شنودن، دیگری تنها به معنای گوش دادن به سخنان او نیست، اما مهم تر از این گوش دادن ظاهری، این است که بدانیم در هر ارتباطی باید به دنبال چیزی باشیم که اکنون در اختیار ما نیست. نویسنده در این کتاب، به سبک سخن شاعرانه، سخن گفتن کتاب، حقیقت هنری و هرمنوتیک ادبی و آداب نقد تحلیل آثار پرداخته است.