موضوع کتاب حاضر، بررسی جایگاه سکوت در آثار شاعران و نویسندگان ایرانی است. نگارنده در این نوشتار، آثار متعدد سخنوران فارسی تا عصر معاصر را بررسی کرده و با استناد به نگاشته ها و سروده های ایشان، نظریه ها و آراء آن ها را دربارة مدیریت زبان و جایگاه سکوت و خاموشی مطرح و تحلیل کرده است. از جمله افرادی که در کتاب مورد توجّه قرارگرفته اند، می توان به بایزید بسطامی، منوچهری دامغانی، ناصر خسرو قبادیانی، شهاب الدّین سهرودی، فخرالدّین عراقی، خواجه نصیرالدّین طوسی، حافظ شیرازی، محتشم کاشانی، صائب تبریزی، عارف قزوینی، فروغ فرخزاد، سیاوش کسرایی، محمدرضا شفیعی کدکنی و هوشنگ ابتهاج اشاره نمود.