گفتم: «آره جوابم آره س.»
پس می تونیم برنامه رو عوض کنیم میتونیم فردا شب بریم آرو و شبهای بعدش خیلی کارا میشه کرد که نیازی نیست براشون هجده ساله باشی. صاف ایستادم. منظورم این نبود که برنامه ی امشبتون رو به خاطر من عوض کنین.»

سینی حاوی نوشیدنی و یک بطری باز آبجو را به دست مرو داد و گفت: «میز ی دوازده.» مرو سری تکان داد و رفت. شماره اوان نزدیک تر آمد صورتم داغ شد دست خودم نبود ولی به این فکر افتادم که نکند آرایشم به هم خورده باشد یا منافذ پوستم زیادی باز شده باشد. دندان هایم تمیز بود؟ به سرعت غذایی که برای ناهار خورده بودم را در ذهنم مرور کردم. سیب کره بادام زمینی و پنیر رشته ای چیزی که میان دندان هایم گیر کند نخورده بودم. کسی از انتهای بار اوان را صدا زد ولی اوان او را نادیده گرفت. گفت: «من میخوام برنامه رو به خاطر تو عوض کنم. کمی بیشتر به سمتم خم شد. به علاوه، هر شب دارم با آدمای مشخصی بیرون میرم، خوشحالم میشم با آدم جدیدی بیرون برم.» چشمکی زد و چرخید و به سمت مشتری ای رفت که از آن سوی پیشخان سرش غر میزد. چند لحظه همان جا ایستادم و به اوان گوش سپردم که مانند همیشه با سرزندگی به مشتری خوش آمد میگفت هر چند مرد هنوز هم داشت غر میزد و به خاطر اینکه مورد بی اعتنایی قرار گرفته بود عصبانی بود... هنگامی که زنگ آشپزخانه به صدا درآمد و خبر از حاضر شدن سفارش داد. چرخیدم و به سرعت به سمتش رفتم تا بررسی کنم سفارش من است یا نه. لبخندی که روی صورتم نقش بسته بود تمام شب سرجایش باقی ماند.

برنج به قهقرا رفته است ولی آنا شم، کاس و نیک نمی توانند آرام بگیرند بازماندگان سازمان در کمین آنها هستند و خاطرات زندگی گذشته شان روز به روز قوی تر می شود.... به خصوص خاطرات نیک نیک با دنبال کردن خاطرات پراکنده و سرنخ های پرونده اش در برنج به تنهایی به جستجوی پاسخ سؤالاتش میرود و دنبال دختری میگردد که خواب هایش را به تسخیر خود در آورده است. ولی شهر متروکه ای که آن دختر در آن زندگی میکند پر از اسرار است و خیلی زود نیک متوجه میشود که آشکار کردن گذشته ی مشترکشان ممکن است پیامدهای مرگباری داشته باشد.