خانۀ ما در محله ای قدیمی و خوب در نزدیکی شمال شهر بود. من ـ بیتا ـ با مادر، پدر و برادرم، بهنام، زندگی می کردم. دانشجو بودم و اوقات خود را با دوستانم به تفریح و گردش می گذراندم. تنها مورد جالب توجه در کوچۀ ما، خانه ای درست روبه روی خانۀ ما بود؛ خانه ای بزرگ با درخت نخلی که در وسط حیاط قرار داشت. ساکنان قبلی آن به خارج مهاجرت کرده بودند. مدتی بود که عده ای برای بازسازی به آن جا تردد می کردند. از این که با ورودشان، آرامش نخل من را به هم می زدند، ناراحت بودم. ولی خیلی زود با دیدن صاحب خانه ـ خانم معین و پسرش پویا ـ نظرم تغییر کرد. کمی بعد احساس کردم که به پویا و رفتار او حساس شده ام و در خود نسبت به او علاقه ای احساس می کنم. ولی درست در روزهایی که در فکر او بودم، مادرش از ما اجازه خواست که برای خواستگاری از من برای پسر بزرگش، پدرام، به خانه مان بیاید. ظاهرا پدرام که در شهر دیگری زندگی می کرد بنا به خواست مادرش قصد ازدواج با من را داشت. نمی دانستم چگونه با این موضوع کنار بیایم که ماجراهایی موضوع را به کلی تغییر داد.