کتاب دربست

واقعاً خیلی کم پیش می آید که آدم به پست چنین راننده ای بخورد. مردی بود حدوداً پنجاه ساله، خوش لباس و عطرزده، با صدایی آرام و متین، همچون راهبی بودایی یا زاهدی صحرانشین. شاید هم قدیسی بود در دیری دورافتاده. در تاکسیِ تر و تمیز او نشسته بودیم و از کنار دانشگاه قاهره رد می شدیم. از ساختمان های بدقواره ای صحبت می کردیم که مقابل دانشکده های اقتصاد و علوم سیاسی ساخته بودند. راننده: هر چیزی توی این دنیا زیباییِ خودش رو داره. باید از صمیم قلب به همه چی نگاه کنی تا ببینی چقدر زیبایی دور و برمون زیاده، اما اگه تو هم مثل بقیه ی مردم بشی و درِ قلبت رو ببندی، دیگه چجوری می خوای نورِ اطرافت رو ببینی؟ ما واقعاً توی مصر خیلی نعمت بزرگی داریم. یکی از بزرگ ترین و زیباترین کشورهای جهانه که ما داریم توش زندگی می کنیم. اون موقعی که درِ قلبت رو باز کنی، می تونی زیبایی های مصر رو ببینی. همین نیل مثلاً. همون جوری که به ما آب و غذا داده، روحمون رو هم جلا می ده. بهش که نگاه کنی قلبت پاک می شه. توی این سی سال گذشته هر روزم رو سه قسمت کردم: قسمت اولش برای رانندگی و تاکسی، قسمت دومش برای وقت گذروندن با زن و بچه، قسمت سوم هم برای ماهی گیری روی نیل. وقتی روی نیلم، چشم و قلب و روحم انگار شسته می شه. روی سطح نیل حرف های خدا رو می تونم بخونم. چهار ساعت که این جوری می گذره، اون وقت تازه حس می کنم سبک شد م. حس می کنم خدا با منه و همه جا دستم رو می گیره. دیگه از هیچی غیر از خودش نمی ترسم. اگه همه ی مردم یه زمانِ این جوری داشته باشن و دل بدن به نیل، زندگی همه مون از این رو به اون رو می شه. دیگه نه خبری از رشوه هست، نه فساد؛ چون کسی که روح و قلبش پاک بشه دیگه طرفِ خطا و خلاف نمی ره. هر روز بعد از اینکه کارم با تاکسی تموم می شه همه ش نگرانم، نگران بچه هام، نگران آینده، نگران دنیا؛ اما از ماهی گیری که برمی گردم می شم سراپا امید، امید به فردا، امید به اینکه همه چی خوب می شه و اینکه خدا هیچ وقت ما رو فراموش نمی کنه. اسم مصر توی قرآن اومده. ما هم همه بنده های خداییم. چطور می شه فراموشمون کنه؟ با صدای گرم و گیرایی که داشت، با من صحبت می کرد. صدایش شبیه صدای پدربزرگ خانواده ی عبدالرسول توی فیلم مومیایی شادی عبدالسلام بود. صدایش صدای آدمی نبود که مثل بقیه حرف می زند؛ انگار صدای خود خدا از حنجره اش خارج می شد. حرف هایش سرشار از ایمان عمیقی بود که ریشه در قلبش داشت، ایمانی واقعی و متأثر از حقایق جهان، نه صورت های ظاهری و ساختگی اش. هر وقت به آبِ نیل نگاه می کنم، یاد این مرد دوست داشتنی می افتم و همیشه به این فکر می کنم که بعد از هر ناامیدی و ترس، امید به فردا و آینده در انتظار ماست. نام این مرد را هیچ وقت فراموش نمی کنم، نامی که قبل از خداحافظی از او پرسیدم: شریف شنوده.