مامان کیف دوشی را توی دستهای من چپاند. «بدو» میخواستم اعتراض کنم اما او با دست دورم کرد. سر پا ایستادم، اما از جایم جنب نخوردم. نمی دانستم باید چه کار کنم اگه نتونم.... اگه دنبالت نیومدم یه بسته توی کیفه باید اون رو به دست زنی به اسم میلدا شبین توی ونسکا برسونی بهم قول بده بسته رو بهش می رسونی فقط به خودش مامان من نمیدونم کجا... همان لحظه بود که صدای ضربه ی محکمی از خانه مان آمد و پشت سرش صدای خرد شدن شیشه ها بلند شد از جا پریدم و مامان چند ثانیه چشم هایش را بست بعد با صدایی آرام گفت آدرا کاری رو که بهت میگم انجام میدی. فرار کن و نایست این بار کاری را که او گفت انجام دادم اما اشک روی گونه هایم جاری شده بود. هنوز به وسط زمین نرسیده بودم و با هر قدم جوانه های نازک سیب زمینی را روی زمین له میکردم که سربازهای قزاق از در پشتی خانه بیرون پریدند و با فریاد دستور دادند سر جایم بایستم . به سمت جنگل میدویدم و فقط وقتی سر برگرداندم که مادرم صدایم زد و گفت همان طور بدوم چند تا سرباز دوره اش کرده بودند و دستهایش را پشتش میبستند و بازداشتش میکردند بقیه به من اشاره و تعقیبم کردند اگر وارد جنگل میشدم در امان بودم پشت خانه مان را مثل کف دست بلد بودم و آن را بهتر از هر کسی میشناختم به خصوص بهتر از آن سربازها اگر سریع بودم میتوانستم همان جا قایم شوم قبل از اینکه به جنگل برسم صدای فشی شنیدم به موقع پشت سرم را نگاه کردم و چشمم به خانه مان افتاد که در آتش می سوخت چه کار کرده