«می گویند هر آدم کتابی در دل خود دارد. البته همۀ آدم ها سرگذشت خود را دارند و بسیاری مایل اند که داستان زندگی شان را بنویسند. هرکسی به قدر خیال پردازی هایش رویاها افکار بیم ها و امیدهای خودش را دارد ولی بسیاری از آدم ها شجاعت نوشتن ندارند و نمی دانند چطور باید تصوراتشان را روایت کنند که برای دیگران هم جالب و خواندنی باشد. بسیار بر این باورند که اگر نویسنده باشید هم زمان نمی توانید به حرفۀ دیگری مشغول باشید (یا کار تازه ای را آغاز کنید) و باید تمام روز مثل مجسمه ای در اتاق زیرشیروانی تان بمانید. این در حالی است که در واقعیت بیشتر نویسندگان به اجبار شغل دیگری هم در کنار نویسندگی داشته اند. نویسندگان صبح خروس خوان پیش از آنکه کسی از خواب بیدار شود در تختخواب خود می نویسند و تا ساعت ها پس از نیمه شب و خوابیدن دیگران هم به نوشتن مشغول اند آن ها در طول مسیر محل کارشان می نویسند در زمان استراحت میان روز و وقت ناهار می نویسند و از هر فرصت کوتاهی که گیرشان بیاید استفاده می کنند. آن ها می نویسند چون می خواهند و چون چیزی برای گفتن دارند که کمیاب و یگانه است. آن ها در کنار نوشتن به حرفه های دیگری هم مشغول اند چون باید قسط و قبض های خود را هم پرداخت کنند. مشتاق بودن برای نوشتن آنچه در نظر دارید بسیار مهم است زیرا در غیر این صورت نمی توانید انرژی لازم برای پیمودن مسیر و تعهد و پشتکار لازم برای اتمام کار را به دست بیاورید. داستان باید در درون شما شعله ور باشد و به دنبال راه فرار بگردد. باید شخصیت هایتان را دوست داشته باشید مسحور و مجذوب موضوعتان بشوید و به دنبال پایانی برای داستانتان بگردید. با این همه یک اثر خوب چیزی فراتر از اشتیاق و پشتکار است نوشتن یک هنر و مهارت است. شما باید با روش ها و فوت وفن های نوشتن آشنا شوید و آن ها را در تمرینات به کار ببندید تا بتوانید در نوشتن آنچه در ذهن دارید تمام توانتان را به کار بگیرید. درست همین جاست که این کتاب و این فصل وارد میدان می شود و به کمکتان می آید. پیش از آنکه بخواهید نوشتن را آغاز کنید شما را به بررسی چند نکته دعوت می کنم تا در مورد اصول و بنیان های نوشتن خلاق و تفکر خلاق بیشتر گفت وگو کنیم.»