از ساختمان خارج شدیم و چون نمی توانستم راه بروم یک تاکسی گرفتیم و مستقیم به بانک رفتیم تا مبلغ چک را در حساب بگذاریم. سپس به گل فروشی رفتیم و دو دسته گل بزرگ خریدیم و به مراسم تدفین یونانی رفتیم. مسخره بود که دو روز پس از مرگ می خواستند او را دفن کنند. مراسم تدفین در یک کلیسای یونانی برگزار شد و عده ی زیادی به آنجا آمده بودند که تعدادی از آن ها یونانی بودند و هر از گاهی در مهمانخانه می دیدمشان. وقتی وارد کلیسا شدیم به سردی کورا را تحویل گرفتند و او را روی نیمکت ردیف سوم نشاندند. خوب متوجه بودم که دارند ما را نگاه می کنند، با خودم می اندیشیدم اگر آن ها بخواهند در مورد ما یاوه گویی کنند چه کار باید بکنم. آن ها دوستان نیک بودند نه دوستان ما. اما دیدم که خیلی زود روزنامه ی بعدازظهر پخش شد که در آن با تیتری بزرگ نوشته بودند کورا بی گناه است. آن هنگام دربان کلیسا با دیدن این مطلب به طرف ما آمد و ما را به ردیف اول راهنمایی کرد. کشیشی که موعظه می کرد از زشتی و بدی این جنایت گفت اما یک نفر بلند شد و چیزی در گوشش زمزمه کرد و روزنامه را نشانش داد. کشیش به ناچار موعظه اش را بدون محکوم کردن این جنایت بیان نمود و بحث را با تسلیت گفتن به بیوه ی نیک و دوستانش عوض کرد. کورا و بقیه نیز با تکان دادن سر جواب دادند. وقتی که می خواستیم به حیاط کلیسا که قبرها در آنجا بود برویم، چند نفر زیر بغل کورا را گرفتند و چند نفر نیز به من کمک کردند تا از آنجا خارج شویم. وقتی که داشتند نیک را دفن می کردند، های های گریستم. شعرهایی هم در مدح و ثنای او خواندم. این اشعار در مواقعی کاربرد دارد که عزیزی را از دست داده باشی مثل من که نیک را از دست داده بودم. در پایان جمعیت سرودی را خواندند که تاکنون بیش از صدبار از خود نیک شنیده بودند و این سرود، پایانی بر شعرخوانی من بود. دسته گل ها را طوری روی زمین گذاشتم که تصور کنند موقع رفتن است.