برای مقایسه هگلوند از تعطیلات تابستانی هر ساله ی خود و خویشاوندانش در خانه ای در خلیج بادخیز بالتیک تعریف میکند او اشاره می کند که آنچه به این تجربه ارزش میبخشد این است که او قرار نیست تا ابد فرصت مواجهه با این تجربه را داشته باشد، خویشاوندانش نیز همین طور. بنابراین، رابطه اش با خویشانش نیز موقتی است و حتی خط ساحلی در شکل کنونی اش هم پدیده ای موقتی است چون خشکی همچنان دارد بعد از دوازده هزار سال با عقب نشینی یخچال بیرون می آید. اگر به هگلوند تضمین میدادند که تا ابد به این سفر خواهد رفت هیچ کدام از این موضوعات ارزشی نداشت؛ همین موقتی بودن است که این تجربه ی سالانه را ارزشمند میکند. در واقع هگلوند بر این باور است که بشر فقط با همین ارزش گذاری پدیده های کرانمند به خاطر کرانمندی شان می تواند تأثیر خطرات جمعی نظیر تغییرات اقلیمی را که آسیبهای جدی به کشور او نیز وارد کرده درک کند اگر وجود ما روی زمین تنها پیش گفتاری برای ابدیت در بهشت بود، خطراتی که این وجود را تهدید میکند در نهایت بی ارزش و بی معنی بود.