با این همه نصایح پریکلس در میان توده دردمند و طاعون زده، تأثیری نداشت. مردم تهیدست می نالیدند چون چیز کمی را هم که داشتند از دست داده بودند و ثروتمندان ناله می کردند برای اینکه املاک و زمینهای بیرون شهر را که دارای بناها و اثاثیه مجلل و گرانبها بود از اختیار و تصرفشان خارج شده بود. لذا خشم خود را متوجه پریکلس کرده و او را از کار برکنار نمودند و به پرداخت یک روز جریمه نقدی محکومش ساختند. اما چندی بعد، چنانکه شیوه توده مردم است مجدداً او را به عنوان پیشوا و رهبر انتخاب کردند و او در این وضعیت تا دو سال و شش ماه پس از شروع جنگ زنده بود و چون درگذشت مردم به روشن بینی و احاطه وی به جنگ بهتر و بیشتر پی بردند زیرا او همیشه متذکر شده بود که اگر آنان خود را نبازند و نیروی دریایی را خوب اداره کنند و در جنگ به فکر توسعه قدرت خویش نباشند و موجودیت سیاسی خود را در خطر نیفکنند، از جنگ فاتح بیرون خواهند آمد ولی آنان برعکس همه گفته های او عمل کردند و از روی جاه طلبی های شخصی به اقدامات دیگری پرداختند که با هدف اصلی جنگ اصولا رابطه ای نداشت. درس عبرت، توسیدید.

در چنان روزگاری سخت و در هم که همه جای آتن بوی مرگ و خون میداد، باید بزرگ مردی را که توانست با همشهریان خود اینچنین سخن گوید و بزرگ مردانی را که در چنین اوضاعی نه تنها توانستند به چنین گفتاری گوش دهند بلکه متقاعد او نیز شدند.