دلم می خواهد این روزها زودتر بگذرد، این روزهای سرد و توخالی، این روزهای خسته کننده و بی اثر. نمی دانم مقصدم کجاست؟ خسته ام، این قدر خسته که تاب فکر کردن را ندارم. چرا خوشبختی از من روی برگردانده است؟ باید بخوابم، شاید اتفاقی بیفتد... من خواب می بینم، خواب تو را که خیلی خوبی و به من می گویی: "با من سخن بگو، من صدای تو را می شنوم، صدای گریه های تو را می شنوم، صدای تو از میان تاریکی ها می گذرد، ابرها درمی نوردد، با نور ستارگان می آمیزد، و با انوار خورشید به من می رسد... تو بینایی و صدها میلیون سلول حساسی که من در چشم های تو نهاده ام به تو توانایی می دهد تا از دیدن گل، دانه ی برف، پرواز عقاب، طراوت کودک، و نگاهی عاشقانه لذت ببری... بگذار ابرهای تاریکی که تو را پوشانده اند بزدایم، امروز تو به آگاهی رسیده ای که بزرگ ترین معجزه ی جهان هستی".