احتمالا آنچه آموزگاران می خواهند این است که دانش آموزان توجه شان را حفظ کنند. اما محقق شدن این امر سخت است، مگر اینکه آموزگار بتواند مطالب مورد بحث را هر چه باشد، طوری مطرح کند که توجه را جلب کند و به این طریق آنها را وادار به توجه کردن کند. در عین حال فضایی ایجاد نماید که دانش آموزان در آن احساس امنیت داشته باشند و حس کنجکاوی آنها را که نقش مهمی در یادگیری شان ایفا می کند، برانگیزد. اینکه آموزگار برای جلب توجه بچه هایی که سرکشی می کنند فریاد بزند فایده ای نخواهد داشت. اما آموزش اینکه چطور دانش آموزان بتوانند توجه شان را معطوف نگه دارند و به یادگیری با حس ماجراجویی نگاه کنند یک هدیه ارزشمند و مفید برای آنهاست. توجه کردن یک مهارت قابل پرورش است و قابلیت پالایش مداوم دارد. به گفته ویلیام جیمز، پدر شناخته شده روان شناسی آمریکا، توجه و آگاهی برخاسته از آن، دری است به سوی یادگیری و آموزش صحیح و هدیه ارزشمندی است در طول زندگی که با تمرین عمیق تر می شود. به خوبی این احتمال وجود دارد که توانایی ماندن در آگاهی، بدون حواس پرتی به همراه متعادل ساختن نیروی فکر به سادگی از طریق وارد ساختن دیدگاهی خردمندانه تر به آن بتواند به شیوه ای دیگر» از تفکر منتهی شود. ممکن است در آینده تحقیقات نشان دهند که پرورش ذهن آگاهی به واقع موجب افزایش قدرت خلاقیت و رهایی ذهن از ایجاد انواع افکار روزمره و تخیلات مربوط به آن می شود.