کتاب 41 فکر سمی در روابط عاشقانه

شقایق می گوید به هیچ عنوان نمی تواند فکر جدایی را به ذهنش راه دهد. او از خاطره های کافه نادری و ناهار در خانۀ هنرمندان حرف می زند، از سینما آزادی، از بحث هایشان در مورد ادبیات معناگرا و موزۀ هنرهای معاصر، او پاییز امسال ۷ سالی هست که پویان را می شناسد. اما پویانی که او می شناخت حالا عوض شده، اصلاً یک آدم دیگه است و شقایق هنوز دست و پا می زند: «دکتر، من کلی وقت پای این رابطه تلف کرده ام.» تحلیل چه کسی دوست دارد یک رابطۀ خشنودکننده را تمام کند؟ برای کدام یک از ما آسان است که یک رابطۀ ۷ ساله را پایان دهیم؟ معلوم است که در چنین شرایطی تصمیم گیری امر دشواری است. این قابل درک هست که نمی توان به راحتی به روی خاطره های گذشته خط کشید. اما این هم گزینه ای منطقی است که در طول این هفت سال ما رشد فردی هم داشته ایم و بسیاری کارها و شرایط مناسبی هم برایمان روی داده است که اصلاً ربطی به رابطه مان نداشته است. مثل قبولی در دانشگاه و… پس اینکه خیال کنیم ۷ سال عمر تلف کرده ایم منصفانه نیست. ما بر این باوریم که ارتباط امری دو سویه است که هریک از طرف ها ۵۰ درصد سهم و آزادی عمل دارند. یعنی شما بودید که ۷ سال پیش، از ۵۰ درصد سهم خود برخوردار بودید و تصمیم گرفتید به شماره ای که گرفته بودید زنگ بزنید پس نمی توان احساس گناه صد در صدی به طرف مقابل تحمیل کرد. اگر بتوانید مسئولیتی متناسب با نقش تان بر عهده بگیرید، مسائل، متفاوت پیش خواهد رفت. زمزمه های درونی مثبت *آره ما رابطه مان را خیلی خوب شروع کردیم اما این مسئله تضمینی نداشته که حتماً به نتیجه ای که ما انتظارش را داشتیم برسد. *برای من سخته که این رابطه را تمام کنم اما اگر لازم باشد با تمام سختی اش این کار را خواهم کرد. *اگر چه ممکن است غمگین شوم از بر هم خوردن چنین رابطه ای، اما نمی خواهم عزت نفسم را تخریب کنم. *بدون او هم زندگی جریان خواهد داشت. باور مثبت کجای کتاب آسمانی نوشته شده ما باید حتماً به هم می رسیدیم؟