در این دفتر ده مقاله درباره شناخت هنر و مقولات مرتبط با آن گردآوری شده است تا یکجا و روی هم نشانگر تعلق خاطر و دغدغه مبارکی باشد که چندین سال است گریبان جان و ذهن نگارنده را در خود گرفته و او را به تأمل و کنکاش درباره مقوله ژرف و لطیف جذاب اما دیریاب هنر و قلمرو جانفزای زیبایی شناسی کشانده است. با تأسف باید اقرار کرد که این حقیر نه هنرمند است و نه هنر شناس تنها دانشجویی علاقمند هنر و زیبایی است که مشتاقانه در وادی خطیر هنرپژوهی به ویژه پیوندهای دین و هنر محتاطانه و اندیشنا كانه ولی با شور و شیدایی و دقت و وسواسی طلبه وار گام میزند و آنچه را می یابد و لایق عرضه میبیند فروتنانه فرادید و در دسترس ارباب هنر اندیشوران فرزانگان و هنر شناسان قرار میدهد، شاید انگیزه کاوش ۱ تذکار و تأکید بر این نکته ضروری مینماید که همه مقالات این دفتر با ویراست جدید برای نخستین بار در قالب کتابی مستقل یکجا نشر مییابند و اگر برخی از مقاله ها سابقاً به مناسبتی نگاشته یا منتشر شده در اینجا مورد بازنگری ویرایش افزایش و پیرایش و بازبینی نهایی قرار گرفته و شکل تکمیل یافته و تجدید نظر شده مقالات در اینجا در دسترس علاقمندان قرار میگیرد.

این می و این باده ظهور و شراب نابی هستند که فیضی است که ما از خداوند دریافت کرده ایم و با آن زنده ایم و هستی ما عین این فیض و رشحه ازلی است. خواجه شیراز چه خوش گفت که این جان عاریت که به حافظ سپرد دوست روزی رخش ببینم و تسلیم وی کنم و همه ما این هستی محدود را وامدار او هستیم فقیر و محتاج او هستیم. هنر باید این حقایق را به یاد ما بیاورد و تذکار این حقایق باشد تا در زندگی دچار غفلت و روزمره گی نشویم دنیا به گونه ای پیش میرود و روند حوادث و امور به شیوه ای است که غفلت آدمی را فرامی گیرد و آدمیان بیش از هر چیز نیاز به یک بیدارگر دارند. نیاز به یک منادی یقظه و انتباه دارند. انتباه و بیداری روحانی بیداری معنوی تا از خواب گران برخیزند و ببینند که کیستند؟ انقلاب اسلامی کمترین هنری که در این دیار داشت توجه دادن ما به این بیداری روحانی و اشارتی به سوی عهد الست و پیمان نخستین بود. خدا را به آدمی بازشناساند و عهد بندگی و اقامت در کوی دوست را فرایاد او آورد و مباد که این پیام فراموش شود پیری در این دیار ظهور کرد که پیامبران را می مانست. از زلال وحی چشیده بود از زلال وصل الهی سیراب بود عارفی سفر کرده و طعم وصال دوست چشیده بود بیمار از چشم بیمار دوست بود منصوروار خریدار سردار بود. از همه هستی خود گذشت تا مگر بیدارمان کند