بر می گردم که برم بیرون و اون موقع میبینم یه نفر توی تخت تای خوابیده ملحفه رو پیچیده دور خودش و به پهلو خوابیده، پشتش به منه قلبم تند تند میزنه میدونم که این تای نیست میدونم که نمی تونه تای باشه ولی اون لحظه میخوام که باشه میخوام دوباره اون رو ببینم حتی اگه معنیش این باشه که دیوونهم شاید واسه همین باشه که نمیتونستم به دیوی بگم، یا واسه همین نمی تونم بنویسم چون بعدش اونها حتماً بهم قرص میدن و اون اتفاقی که شب قبل با گوشی تلفن افتاد دیگه تکرار نمیشه و دیگه هیچ وقت تای رو نمی بینم هیچ وقت، تا زمانی که زندهم و به زندگی بعد از مرگ اعتقاد ندارم واسه همین بعدش هم دیگه نمیبینمش میدونم که این استدلال خوبی واسه کارم نیست. با این حال بهش فکر میکنم. روی نوک پاهام میرم اون طرف تخت دست میزنم به شونه ی کسی که توی تخت خوابیده بدنش گرمه و با هر بار نفس کشیدن حرکت میکنه نفس میکشه زنده است. در حالی که لبه ی ملافه رو میگیرم و شروع میکنم به کنار زدنش فکر میکنم این تای نیست اون نیست درست فکر کردم تای نیست مادرمه خوابه یه تی شرت قدیمی قرمز کم رنگ تای رو که عکس لد زیپلین روشه پوشیده ریمل مژه هاش مثل جوهر تا تو کنار گونه هاش خشک شده و اومده پایین کنار چین و چروک نزدیک چشمش و روی بالش ریخته به نظرم پیر میآد ضعیف فرسوده ملافه رو دوباره میکشم روش و بعدش میشینم روی تخت کنارش و نگاهش میکنم نفس کشیدنش حرکات چشم هاش پشت پلکش داره توی رختخواب تای چه خوابی میبینه با اون وسایل دور و برش و بوی تای توی اتاق؟