کتاب حاضر، مشتمل بر مجموعه داستان های کوتاه آمریکایی قرن بیستم با موضوع انسان امروز و دغدغه های بی شمار او است. برخی از عناوین داستان ها عبارتند از: «یک گلوله در مغز»؛ «شب مورد بحث»؛ «بیدار»؛ «همسایه»؛ «انجیل سفید»؛ «شکارچی در برف». در خلاصة داستان «انجیل سفید» آمده است: «مورین کیسی»، معلّم مدرسة «سنت ایگناتیوس» است. او همسر و دخترش «کتی» را به دلایلی از دست داده است و خود در مرحلة میانسالی است. روزی در سرمای سوزناک، او از باشگاه بیرون آمده و به طرف پارکینگ می رود. مردی او را تهدید کرده و مسیری را تعیین می کند. او پدر دانش آموز متقلّب و تنبلی به نام «حسن» است و از «مورین» می خواهد که گزارش تقلب «حسن» را به رئیس ندهد. پدر «حسن» پزشکی بوده که به دلایلی از طبابت محروم شده و اینک آرزوی پدر و پسر پزشک شدن «حسن» است. وقتی «مورین» بهانه می آورد، پدر «حسن» او را به انجیل سفیدی قسم می دهد و «مورین» را سر دوراهی قرار می دهد.

توبياس وولف از نویسندگان مطرح سالهای اخیر است که همراه با ریموند کارور جین آن فیلیپس و دیگران بنیانگذار سبک رئالیسم یقه چرک ها شدند. روایتهای توبیاس وولف روایت انسان امروز و دغدغه های بی شمار اوست که در چم و خم روابط پیچیده گرفتار آمده است و ولف در سال ۱۹۴۵ به دنیا آمده است و برخی از آثارش به فارسی ترجمه شده اند. از نویسندگان فعال ضد جنگ است و سیاستهای آمریکا را در دخالت در امور دیگر کشورها به شدت نکوهش میکند داستانهای وولف نخستین بار با اجازه نویسنده به همین قلم به فارسی ترجمه شده است. برخی از آثار او در مجموعه بیست نویسنده؛ شصت داستان و همچنین مجموعه های دیگر به همین قلم آمده است. وولف استاد مسلم خاطره نویسی و داستان کوتاه به شمار می رود. مشهورترین اثر وی زندگی این پسر نام دارد که داستان دوران کودکی نویسنده در نورت وست است. وولف در این کتاب به بازگویی جدایی پدر و مادرش و شرح حال خانواده جدیدش میپردازد داستان خانه به دوشی های او به همراه مادرش در غرب و شمال غرب بحث و جدلهای او با ناپدری بددهنش و نزاع های گاه و بیگاه با پدر واقعی اش که دروغگوی قهاری است. زندگی این پسر جایزه کتاب لس آنجلس تایمز را در بخش زندگینامه نویسی از آن خود کرد.

و آن ها را به آن طرف رودخانه فرستاد. وقتی جوان تر بود، همراه خواهرانش در چیدن توت فرنگی از مزارع، به ما در کمک می کرد و تعجب می کرد که مادرش چطور میتواند ضمن چیدن توت فرنگی با زنانی که در ردیف کناری مشغولند حرف بزند گاهی هم به دور دست خیره می شد. انگشتانش با چابکی خاصی میوه رسیده را لای بوته ها پیدا می کرد، گویی نوک انگشتانش چشم و عقل داشت آخر وقت هم مادر نگاهی به کارت مورین می انداخت که تعداد سوراخ هایش نشان می داد چقدر کار کرده زیر لب میگفت: «دست کم دهنت کار میکند. مورین از جلوی مغازه روشن هفت - یازده و مزرعه درخت کریسمس جلویش با سرعت رد شد و از اسکله قدیمی هم گذشت که با شوهر سابقش فرانسیس که آن زمان پسری دوست داشتنی بود و کمرو، بعد از جشن های دبیرستان میآمدند و وقت گذرانی می کردند و به خودشان می رسیدند، میان کشتزارهای رنگ پریده و بقایای درختان سیاه خشکیده که تابستان سبز میشوند و سقفی سبز بر سرشان می گسترد. مورین آنجا را مثل کف دست میشناخت و ماشین را خیلی نرم پیش می برد و با شناخت کاملی که از جاده داشت خودش را تسلیم سلطه بی چون و چرای آن کرده بود. به نظرش مرد ساکت کنار دستش هم چنین حسی داشت؛ انگار در خلسه بود. سپس مرد به جلو خم شد و با صدایی آهسته گفت: «بپیچ به راست. آن جاده میبینی؟ یک کم بالاتر بعد از تابلو مورین با حوصله پیچید جاده فرعی هموار نبود، پوشیده از برف کوبیده و سفت بود و انگار به زیر ماشین چنگ می انداخت. مورین افتاد توی یک چاله چرخ جلوی ماشین افتاد تو چاله و چرخ ها بکسواد کردند