کتاب گذر از کوچه ی رندان

من ميان هال سردرگم ماندم. دنيايم داشت آن طور مي شد که او مي خواست و باز من مهم نبودم. به او نگاه کردم که مثلاً مشغول بازي با اميرعلي بود، درحالي که ياسمن در بغلش مي خنديد. وقتي ديد نگاه شان مي کنم نگاهم کرد و خنديد، طوري که دلم آشوب شد. به اتاق بچه ها رفتم و در را بستم. ولي دلم خنک نشد و کليد را در قفل چرخاندم. تمام سلول هايم مرا وادار به مقابله مي کردند. جنگي که در آن بي دفاع واردم کرده و همان طور رها شده بودم. و باران تيرها روزها و ساعت ها باريده بود و من مجروح از تيرها راهي براي فرار نداشتم و حالا که زمان اسلحه و موقعيتي را در اختيارم گذارده بود و براي اولين دفاع آماده بودم، نمي توانستم بي صدا گذر کنم و اجازه بدهم او باز هم بر سرير قدرت بنشيند و مرا خوار و ذليل فرز کند. مشغول دور تسلسل در خاطرات تلخ و شيرينم بودم که صداي گريه و بي تابي ياسمن به گوشم خورد. سعي کردم بي اعتنا باشم و چشمانم را بستم. چرا مادران نسبت به کودکان بي پناه و کوچک تر مهربان ترند؟