متاسفانه در ایران تا صحبت از تبلیغات به میان می آید، همه به سرعت به سراغ تلویزیون می روند، گویی به غیر از تلویزیون رسانه دیگری نیست. آدم تعجب می کند چرا یک شرکت مانند موتوژن یا شرکت تولیدکننده چیلرهای جذبی یا الکتروموتور باید در تلویزیون تبلیغ کند. مفهوم اثربخشی در تبلیغات ما گم شده است. تازه آن دسته از شرکت هایی هم که به تبلیغات محیطی روی آورده اند صرفا به بیلبورد می پردازند.
کتاب «تبلیغات محیطی؛ ظرفیت های رهاشده تبلیغات در ایران» تالیف «دکتر محمود محمدیان و دکتر امیرحسین پورحسینی» با اشاره به معضل نادیده گرفته شدن ظرفیت ها، به جنبه های مختلفی از تبلیغات محیطی پرداخته است.
این کتاب در 19 فصل تالیف شده است. مولفان در فصل های مختلف کتاب، به بررسی جایگاه تبلیغات محیطی در بازاریابی، تبلیغات محیطی در گذر زمان، طبقه بندی تبلیغات محیطی، تبلیغات برون خانه ای، مبلمان شهری، سبک های تبلیغات متداول در تبلیغات محیطی و... پرداخته اند.  در بخش هایی از این کتاب عنوان شده است: امروزه تبلیغات محیطی به بلوغ رسیده است و قابلیت دستیابی به مخاطبان در مقیاس ملی یا بازار به بازار را دارد. تبلیغات محیطی تا اندازه ای تکامل یافته که می تواند به مانند سایر اشکال سنتی تبلیغات مانند روزنامه، رادیو و تلویزیون، مفید و سودمند باشد. این رسانه به لحاظ این که مخاطبان هدف آن، سیار هستند، با سایر رسانه ها فرق دارد. بنابراین باید از تکنیک ها و اصول خاصی برای نشان دادن آن و جلب توجه مخاطب استفاده کرد. چون حداکثر تعداد واژه هایی که یک نفر می تواند به طور اثربخش در تبلیغات محیطی به کار ببرد، هفت واژه است. هیچ فرصتی برای توضیح و تشریح جزییات وجود ندارد. از تبلیغات محیطی می توان به عنوان بهترین یادآوری کننده استفاده کرد، چرا که کمک می کند تا بتوان یک برند را در ذهن مصرف کننده تثبیت کرد.