بریده ای از کتاب در فصل ششماگر هورمون های خودخواه نباشند , از گرسنگی می میریمهمه میدانند وقتی گرسنه ایم , نباید به فروشگاه مواد غذایی برویم نتیجه اش این میشود که زیادی خرید میکنیم و خوراکی هایی را می خریم که به آنها نیازی نداریم. زیادی خرید میکنیم زیرا گرسنه ایم و هر چیزی که می بینیم , میخواهیم همان لحظه بخوریمش. این واضح است ؛ ولی پرسش جالب تر این است که چرا وقتی گرسنه نیستیم به فروشگاه مواد غذایی می رویم؟ نیاکانمان در دوران پارینه سنگی در زمانی زندگی میکردند که منابع کمیاب یا بدست آوردنش سخت بود. تصور کنید هر بار گرسنه میشدیم باید چندین ساعت را صرف شکار میکردیم و هیچ تضمینی وجود نداشت خوردنی ای به دست بیاوریم. به احتمال زیاد , گونه ما با سیستمی به این شکل زیاد دوام نمی آورد. بنابراین , بدنمان در تلاش برای مجبور کردن ما به تکرار رفتاری که بسیار به نفعمان است , راهی پیدا کرد تا ترغیبمان کند به جای اینکه منتظر بنشینیم تا از گرسنگی بمیریم , مرتب به شکار برویم و غذا انبار کنیم. دو هورمون اندورفین و دوپامین , دلیل رفتن ما به شکار , انبار کردن غذا و موفق شدن است. وقتی وسیله ای را پیدا میکنیم که دنبالش میگردیم , ابزاری را می سازیم که به آن نیاز داریم یا کارهایمان را تمام میکنیم , احساس خوشایندی به ما دست میدهد. اینها هورمون های پیشرفت است...