کتاب کوتوله نشر چشمه

حدس زده بودم که در زیر زمین کاخ باید خبرهایی باشد. دری که هرگز باز نمی ماند حالا باز بود. روز گذشته متوجه این موضوع شدم؛ اما چندان اهمیتی به آن ندادم. امروز که دوباره به آنجا رفته بودم تا سر و گوشی آب دهم و از نزدیک ببینم که چه خبر است، لای در باز بود. از آنجا وارد دالان تاریک و بلندی شدم که به در دیگری منتهی می شد که آن هم بسته نبود. بدون ایجاد کوچک ترین سروصدایی به داخل خزیدم. اتاق بزرگی بود که بر اثر نور روزنه ای در دیوار جنوبی اش روشن شده و پیرمرد روی جسد قاچ قاچ و آش و لاش فرانچسکو خم شده بود! ابتدا چیزی را که با چشمان خودم می دیدم، باور نکردم: اما جسد با شکم شکافته آنجا بود. امحا و احشا و قلب و ریه هایش درست مانند لاشه ی جانوران بیرون افتاده و دیده می شد. هرگز چنین صحنه تهوع آوری را ندیده بودم؛ نه! هرگز ندیده بودم؛ حتا در خیال هم نمی توانستم چیز چندش آوری مانند محتویات درون بدن یک انسان را تجسم کنم، اما او روی جنازه خم گشته و با دقت زیاد به مطالعه مشغول بود و به کمک چاقوی کوچکی با احتیاط مشغول بریدن قسمتی از دیواره قلب فرانچسکو بود. آنچنان در کارش غرق بود که متوجه ورودم نشد. به نظر می آمد که جز آن کار تهوع آوری که مشغولش بود، هیچ چیز دیگری برایش اهمیت نداشت. بالاخره پس از مدتی سرش را بلند کرد؛ در چشمانش نوری از رضایت خاطر عمیق دیده می شد. صورتش چنان می درخشید که گویی به افتخار بزرگی نایل آمده است. تا جایی که می خواستم می توانستم تماشایش کنم؛ چون او در روشنایی قرار داشت و من در تاریکی سایه ی عمیقی ایستاده بودم. چنان در افسون خود غرق بود که انگار پیامبری است در حال راز و نیاز با خدای خویش؛ واقعاً چندش آور بود! همتراز یک سلطان! سلطانی که خود را مشغول حل معماهای دل و روده یک تبهکار می کند؛ کسی که مشغول کاوش درون جنازه هاست!