سرش را می آورد بالا و نگاهم میکند؛ چشم های آبی اش سرد و بی حالت است. دوباره سرش را میاندازد پایین نمیشنوم چی میگی بلندتر حرف بزن. بلندتر میگویم ولی باز نمیشنود میگوید: «نوه ام همیشه میگشت برام پیداش میکرد ... تو میتونی دنبالش بگردی؟» از خدا خواسته، دفتر و کتابم را میگذارم روی میز تا این جا یک چیز معلوم است: آقا معلم خانه نیست هال نسبت به همیشه نامرتب است. خاک گلدان ها خشک شده و برگهای سبز و زرد ریخته دورشان قبلاً همه شان حسابی سرحال بودند یعنی چند وقت است خانه نیامده؟ کاش جلسه ی پیش را نمی پیچاندم باید زودتر سمعک مادر بزرگ را پیدا کنم و باهاش حرف بزنم اگر هفته ی پیش می آمدم، شاید هنوز خانه بود .... گیرش آوردم این جاست. لای تشکچه های کاناپه به نظر نمی آید مادر بزرگ زیاد خوشحال شده باشد. بافتنی را میگذارد کنار و میگیردش چند دقیقه طول میکشد تا بتواند پشت گوشش جاسازی اش کند میگوید: تازگی ها خیلی اذیتم میکنه؛ دیگه نمیتونم تحملش کنم.»

دهانم باز می ماند. می پرسم: «آقا معلم رو میگین؟!» یک نگاه عاقل اندر سفیه بهم می اندازد. آخ! سمعک را گفت حالا بگو ببینم چه کار داری؟

اومدم برای کلاس ریاضی

ساعتم را نگاه میکنم: «بیست دقیقه هم گذشته.

آویسا شرقی اردیبهشت ۱۳۴۸ در تهران به دنیا آمد عاشق بازی و قصه بود. در نوجوانی کتاب و مجله می خواند پرت و پلاهای گریه دار و خنده دار می نوشت.

ترانه ها را عوض میکرد و فلسفه می بافت میخواست کارآگاه با کارگردان با نخست وزیر شود. اما رویاهایش در مدرسه گم شد و در دانشگاه الکترونیک خواند. بعد از سالها یک روز عشق قدیمی بیدار شد و بعد جادوی نوشتن قلبش را تسخیر کرد. حالا می نویسد و نوشتن را با هیچ کاری عوض نمی کند.

طنزمه التاب

یعنی کار آدم رباهاست؟ پس چرا تماس نمیگیرند بگویند چه می خواهند؟ آخر کدام آدم ربایی چهار تا معلم می دزدد؟ پلیس هم که هیچ سرنخی پیدا نکرده. اصلاً شاید نقشه ی خود معلم ها باشد. انگار یک دفعه هر چهار نفرشان از روی کره ی زمین محو شده اند.