اگنس بیشتر شب را دراز کشیده بود و مدام سرفه میکرد تابش نور صبحگاهی که از میان پنجره ی بدون پرده وارد اتاق میشد باعث نشد احساس آرامش کند. او دیگر نمیتوانست هوای سرد و مرطوبی را که وارد اتاق میشد و به بدن تر و چسبناکش فرود می آمد نادیده بگیرد. چشمهایش را باز کرد عاجزانه اتاق را گشت تا راه حلی برای این آشفتگی پیدا کند. انتظار نداشت با انگشتان دوده گرفته اش مواجه شود. حسابی وحشت زده بود خصوصاً وقتی متوجه شد آن اتاق خواب سوخته، اتاق خواب خودش است. مثل یک کارت پستال وحشتناک شب گذشته را به یاد آورد، کامل لباس به تن داشت و آرایش صورتش خراب شده بود به بالش پشت سرش و به آشفتگی و خیسی ایی که آنجا باقی مانده بود نگاه کرد نگاهش به سمت جای خواب شاگ در سمت دیگر تخت افتاد. شاگ آنجا نبود. اگنس چانه اش را به سمت قفسه سینه اش پایین آورد و سعی کرد خودش را جمع وجور کند و آنچه را اتفاق افتاده بود به یاد بیاورد تصاویر درستی به ذهنش نمی آمدند انگشتانش را در میان موهای سیاهش حرکت داد. احساس کرد آن همه اسپری مو چقدر ترد و شکننده شده از روی عادت سرش را بین دستانش گرفت و ناخن هایش را تند به ریشه ی موهایش فرو کرد احساس کرد خون زهر آگین از فرق سرش بیرون پاشید حس خوبی بود خاطرات شب گذشته مانند ناقوس های بزرگ کلیسا توی سرش شروع به زنگ زدن کرد.