ولی لویناس این شالوده را در جای تعجب برانگیزی پیدا کرده است. خودشیفتگی طبیعی مرد و زن که تضمین میکند انسانها به یکدیگر نیاز نخواهند داشت. وقتی سرانجام با دیگری مواجه می شویم این مواجهه مبتنی بر میلی شدید چسبنده و مالکیت طلب نخواهد بود. از آنجا که انسانها به راستی نیازی به دیگران ندارند مجبور به خدمت رسانی نخواهیم بود. دشمن واقعی دیگری ایگو مداری نیست، بلکه نیاز چسبنده و وابسته است که نمیتواند اجازه دهد که دیگری باشد. دشمن واقعی دیگری نیاز فرد به دیگری است. دیگر شیوه تفکر راجع به غیاب وابستگی مبتنی بر گرایش به تفسیر لویناس همچون متفکری پست مدرن است. اکنون دیگر عادت کرده ایم تصور کنیم که مسئله پست مدرنیسم حفظ تنوع و تفاوت است، و تقریباً هر رابطه ای حتماً آن را خراب میکند آیریس ماریون یانگ (1990303) میگوید: این متافیزیک عبارت است از میل به کنار هم گذاشتن اشیا در یک وحدت میل به فرمول بندی کردن بازنمایشی از یک کل از یک تمامیت.» منظور او از این متافیزیک نه فلسفه بلکه اجتماع است، گویی میل مردم به احساس نزدیکی به یکدیگر خود به خود و ناگزیر تلاشی برای تمامیت بخشی به آنهاست اغلب چنین است، اما گاهی چنین نیست. زمانی که با زبان متافیزیک راجع به وابستگی مطلبی می نویسیم تفکر درباره غنای وابستگیهای انسانی بالفعل را فراموش میکنیم.