من هومر هستم، برادرِ کور. بینایی ام را یک دفعه از دست ندادم، مثل فیلم ها، کم کم همه چیز محو شد. وقتی به من گفتند که چه اتفاقی قرار است بیفتد، دلم می خواست بینایی ام را بسنجم، آن موقع نوجوان بودم و در مورد همه چیز کنجکاوی می کردم. آن زمستان، کارم این شده بود که بروم کنار دریاچه ی سنترال پارک، جایی که مردم روی یخ اسکیت بازی می کردند،بایستم و ببینم هر روزی که می گذرد، چه چیزهایی را می توانم ببینم و چه چیزهایی را نه. اول خانه های غرب سنترال پارک ناپدید شدند، انگار که توی آسمان تاریک غرق بشوند، تیره و تیره تر شدند تا این که دیگر نتوانستم تشخیص شان بدهم، بعد درخت ها شکلشان را از دست دادند و آخر سر، آخرهای فصل، شاید اواخر فوریه آن زمستان خیلی سرد، تنها چیزی که می توانستم ببینم هیبت شبح مانند اسکیت بازها بود که از جلویم رد می شدند و بعد یخ سفید، آن آخرین روشنایی، تیره شد و بعد همه چیز سیاه شد و بعد همه ی بینایی ام را از دست دادم، گرچه می توانستم صدای غیژ غیژ کشیده شدن تیغه های اسکیت روی یخ را خیلی واضح بشنوم، صدایی رضایت بخش، صدایی نرم اما قاطع، با لحنی عمیق تر از آن که انتظار داشته باشی از کشیده شدن تیغه ها بر روی یخ به وجود بیاید و شاید در اثر تشدید از سطح آب زیر یخ، غیژ غیژ، غیژ غیژ. می شنیدم که کسی با سرعت به یک طرف می رفت و بعد صدای خش خش خراش دادن یخ وقتی چرخ می زد تا متوقف شود و بعد، از این توانایی اسکیت باز که می توانست یک دفعه توقف کند، غیژ و غیژ پیش برود و بعد خش خش بایستد، با لذت می خندیدم. معلوم است که ناراحت هم بودم ولی شانس آوردم که وقتی این اتفاق برایم افتاد آن قدر جوان بودم که تصوری از معلول بودن نداشتم، ذهنم را به سمت قابلیت های دیگرم، مثل شنوایی استثنایی ام کشاندم. آن قدر خوب تربیت اش کرده بودم که به درجه ای از حساسیت رسیده بود که انگار می توانستم ببینم. لنگلی می گفت من گوش هایی مثل خفاش دارم و همان طور که دوست داشت همه چیز را مرتب بازبینی کند،نظریه اش را آزمایش هم کرده بود. البته من خانه مان، تمام چهار طبقه اش، را خوب می شناختم و می توانستم بدون مکث هر اتاقی را که می خواستم پیدا کنم و از پله ها بالا و پایین بروم و به کمک حافظه ام می دانستم جای هر چیزی کجاست. اتاق پذیرایی، اتاق مطالعه ی پدرمان، اتاق مادرمان، اتاق غذاخوری با هجده صندلی و میز بلند چوب گردویش، آبدارخانه، سرپیشخدمت و آشپزخانه ها، اتاق نشیمن، اتاق خواب ها، همه را می شناختم، به یاد داشتم که چند پله ی فرش شده بین هر دو طبقه بود، حتی نیازی نداشتم که نرده ی پله ها را بگیرم و اگر مرا نمی شناختی از تماشای راه رفتنم نمی توانستی که چشم هایم مرده اند.