چهار سرباز رمانی نیست که عریان به هرج ومرج و آشفتگی های جنگ بپردازد. این موضوع در فصل های کوتاه و به هم مرتبط آن که با نثری پیراسته و صمیمی روایت می شوند، به مرور آشکار می شود. آخرین صفحه های آن به اثر خشونت آمیز ایزاک بابل، سواره نظام سرخ، شباهت دارد... اما مینگرلی توانسته آن را از تبدیل شدن به تراژدی نجات دهد و ما را با احساسی غم افزا، پیچیده و ماندگار تنها بگذارد. او به روشنی بیان می کند این مردانی که به میدان نبرد می روند شجاع نیستند، بلکه پسرانی وحشت زده و بی تجربه اند... مینگرلی در چهار سرباز داستان زندگی چهار سرباز جوان را روایت می ند. این چهار نفر در سال 1919 از اعضای ارتش سرخ بودند که در طول جنگ داخلی روسیه شرکت داشتند. داستان در زمهریر زمستان می گذرد و سربازان در جنگلی نزدیک خط مقدم طرف رومانیایی اردو زده اند. جنگ به شرایط آتش بس موقت رسیده است و درنتیجه روزهای سربازان به کارهای پیش پا افتاده ای صرف می شود؛ آن ها سعی می کنند غذا تهیه کنند یا به دنبال یافتن وسائل راحتی می روند، هر روزشان با گپ وگفت، سیگار و انتظار سپری می شود و مهم ترین چشم انتظاری شان رسیدن بهار است. چهار سرباز پا جای پای آثار سترگی همچون سواره نظام سرخِ آیزاک بابل، وداع با اسلحه اثر ارنست همینگوی و نشان سرخ دلیریِ استیون کرین می گذارد و داستانی جهان شمول را روایت که در تمام دوران ها مصداق دارد.