این کتاب درباره ی هوش هیجانی به نگارش در آمده است. مؤثرترین رهبران وجه اشتراکی حیاتی دارند: همه ی آن ها هوش هیجانی بی مانندی دارند. این بدان معنا نیست که ضریب هوشی و مهارت های فنی نقشی در مؤثربودن آن ها ندارند. این عوامل نیز اهمیت دارند؛ اما بیشتر جزو حداقل قابلیت های لازم و به مثابه ی الزامات اولیه ی مشاغل اجرایی به حساب می آیند. با وجود این، پژوهش ها به وضوح نشان می دهند هوش هیجانی شرط لازمِ رهبری است. چه چیزی رهبران عالی را از رهبران صرفا خوب متمایز می کند؟ دنیل گلمن می گوید: این عامل ضریب هوشی نیست، بلکه هوش هیجانی است. هریک از ما با میزان خاصی از مهارت های هوش هیجانی به دنیا آمده ایم؛ اما می توانیم این توانایی ها را با استمرار، تمرین و دریافت بازخورد از همکاران یا مربیان، تقویت کنیم. پژوهش های علمی نشان می دهند که هوش هیجانی دارای یک مؤلفه ی ژنتیکی است. پژوهش های روان شناختی و تکوینی هم مشخص کرده اند که پرورش نیز در هوش هیجانی نقش خود را ایفا می کند. اینکه هرکدام چقدر تأثیر دارند، شاید هیچ گاه معلوم نشود؛ اما هم پژوهش و هم تجربه ثابت کرده اند که هوش هیجانی را می توان کسب کرد. متأسفانه بیشتر برنامه های آموزشی که قصد دارند مهارت های رهبری از جمله هوش هیجانی را پایه ریزی کنند، فقط پول و زمان را تلف می کنند. مشکل این برنامه ها ساده است: آن ها روی بخش اشتباهی از مغز تمرکز کرده اند. هوش هیجانی تا حد زیادی در پیام رسان های عصبیِ دستگاه کناره ای مغز به وجود می آید که کنترل کننده ی احساسات، انگیزه ها و محرک ها هستند. پژوهش ها نشان می دهند که بهترین روش برای یادگیری در دستگاه کناره ای از طریق انگیزه، تمرین طولانی مدت و دریافت بازخورد است. مؤلفه های هوش هیجانی در محل کار کدام اند؟ خودآگاهی: توانایی تشخیص و درک حالت های روحی، احساسات و انگیزه های خود و تأثیر آن ها بر دیگران. مدیریت عواطف: توانایی کنترل یا هدایت امیال و حالت های روحی مخرب؛ تمایل به دیر قضاوت کردن و فکرکردن پیش از انجام یک کار. انگیزه: اشتیاق به کار به دلایلی فراتر از پول یا مقام؛ گرایش به پیگیری اهداف با انرژی و پشتکار. همدلی: توانایی درک خوی عاطفی افراد دیگر؛ مهارت رفتار با مردم طبق واکنش های عاطفی آنان. مهارت اجتماعی: تبحر در مدیریت روابط و ایجاد شبکه ی ارتباطی؛ توانایی یافتن زمینه های مشترک و ایجاد تفاهم.