در واقع صورت یا Eidos عبارت است از آنچه در اشیای کثیر مشترک است و همچنین آنچه بیش و کم در جملگی نمونه های دارای صورت یکسان محفوظ می ماند برای نمونه صورت کوزه یا سگ در جملگی کوزه ها و سگها مشترک است. هیچ دو سگی درست اینهمان نیستند اما همه آنها به نحو اجمال دارای یک صورت هستند. می توان گفت و افلاطون نیز چنین خواهد گفت که همین «صورت» است که به من مجال می دهد سگ را سگ بخوانم و کوزه را کوزه و همین موضوع است که افلاطون را بر آن خواهد داشت که ایده را چونان اصل بداند آنچه چیز را همان که هست میکند ایده یا صورت آن است. اما زیاد تند نرویم و بر نمونه های ساده و قابل رؤیت درنگ بیشتری کنیم ولو کاشف به عمل آید خود این رؤیت پذیری بیشتر برآمده از اندیشه ای است که افلاطون در حال کشف قلمرو آن است.

برای پی بردن به درون مایه راستین ایده نباید تنها به صور طبیعی یا نمای بیرونی اشیاء بسنده کرد. ایده را همچنین میتوان «همانی صورت موجوداتی خواند که میتوانند نمود به نسبت انتزاعی تری داشته باشند هر چند حیثیت محسوس کمتری نسبت به دیگر اشیاء ندارند و چنانچه بخواهیم به مرتبه ایده ها در معنای کامل فرارویم، همواره باید از همین موارد بیاغازیم مورد زیبایی چنین حکمی دارد در واقع می توان چیزهای بسیار و بل محسوس را زیبا خواند کودک زیبا تندیس زیبا منظره دلربا گفتار زیبا یا قطعه ای از موتزارت هر چند وصف زیبایی را برای چیزهای ناهمگنی به کار میبریم (منظره قطعه ای موسیقایی موجودی زنده و گفتاری خاص همگی از حیث هستی شناختی چیزهایی یکسره متمایزند اما آنها واجد صورت مشترکی هستند صورت زیبایی به سان مورد سگ که در آن صورت سگ در میان تمام سگها مشترک بود اکنون چگونه زیبایی در جملگی این چیزهای زیبا مشترک است؟