ناگزیر از سفرم بی سرو سامان چون باد_ به گرفتــــــار رهایی نتوان گفت آزاد کوچ تا چند! مگر می شود از خویش گریخت!_ بال تنها غم غربت به پرستوها داد اینکه مردم نشناسند تو را غربت نیست_ غربت آن است که یاران ببرندت از یاد ! عاشقی چیست به جز شادی و مهر و غم و قهر !_ نه من از قهر تو غمگین نه تو از مهرم شاد چشم بیهوده به آیینه شدن دوخته ای_ اشک آن روز که آیینه شد از چشم افتاد. چشمت به چشم ما و دلت پیش دیگری ست_ جای گلایه نیست! که این رسم دلبری ست هر کس گذشت از نظرت در دلت نشست_ تنها گناه آینه ها زودباوری ست مهرت به خلق بیشتر از جور بر من است_ سهم برابر همگان نا برابری ست دشنام یا دعای تو در حق من یکی است_ ای آفتاب هر چه کنی ذرّه پروری ست! ساحل جواب سرزنش موج را نداد_ گاهی فقط سکوت سزای سبکسری ست