بی بی قشقرقی به راه انداخت که بیا و ببین. با این حرف ها که «شما منِ آدم حساب نِمکنین.» و «من آرزوی دیدن عروسی نوه مِ باید به گور ببرم.» و «منِ بگو که یک بسته روشورِ امروز تو حموم تموم کردم.» و ... خلاصه از آنجا که ماندنِ من هم به تنهایی صلاح نبود همه به سمت خانۀ عروس راه افتادیم. البته همه که نه. عمو جواد و زن عمو هاجر نیامدند چون توی مشهد زندگی می کردند و عمویم نتوانسته بود مرخصی بگیرد. عمه بتول هم برای دلیل نیامدنش گلایه کرده بود چرا فرد دیگری را که او می پسندد برای محمد نمی گیریم اما مسئله این بود که او اصلاً هیچ کس را نمی پسندید و فقط دنبال بهانه بود تا بهانه بگیرد! مامان می گفت عمه بتول وقتی جوان و مهربان بوده یک نفر را می خواسته و او هم عمه بتول را ولی یک دفعه با اینکه عمه بتول هنوز هم او را می خواسته او دیگر عمه ام را نخواسته و از آن موقع اخلاق عمه بتول سگ شده! طفلکی با اینکه چهل سالش شده بود هنوز عروسی نکرده بود و می گفت «مردا آدم نیستن.» یک بار از او پرسیدم «یعنی منم عمه؟» و عمه جواب داد «تا بچه ای خوبی ولی بزرگ که بشی تو یَم یک خری مِشی مثل بقیه!»