از ساعت شش صبح، یعنی ساعتی که بخش جراید، اولین نسخه های روزنامه هایی را که با عنوان بزرگ، حضور مستاجر مخفی را در سازمان ملل اعلام کرده بودند برایش فرستاد، دبیر کل تراکنار خود را به دست حکیمان سپرد. حدود یک بعد از ظهر به حد کفایت سلامتی اش را باز یافته بود تا با مشاوران اصلی اش مشورت کند. او از ایشان خواست: آرام باشید آقایان. آرام. خانم، شما هم بیست قطره والرین روی تکه قندی بریزید و به من بدهید. می خواهم نمونه ای کامل از آرامش به دنیا اهدا کنم! حتا اگر از این آرامش بمیرم. سازمان ملل باید به دنیا… منشی دوای او را داد و گفت: بیست قطره والرین روی یک تکه قند. -هان؟چه می گفتم، کجا بودم؟ بگتیر آرام گفت: می گفتید که ما نباید دست و پایمان را گم کنیم. همین طور است آقایان. اگر عقیده مرا بخواهید، این قصه ای است که روزنامه ها علم کرده اند.آن ها می خواهند به فعالیت های سازمان یک چیز دیگر هم قاطی کنند: “عامل مورد توجه بشریت.” آن ها قطعا درباره ی اتاقی که در این ساختمان گم شده شنیده اند و برای بی اعتبار کردن ما این قصه را ساخته‎اند. می خواهند نشان دهند که ما در خانه ی خودمان هم نمی توانیم خودمان را پیدا کنیم. اما این امکان هم هست که در میان ما شخص خیالبافی هم باشد که خود را رها کرده تا مقابل چشمان ما از گرسنگی بمیرد. نگرانی از این است که توجه همه به ما جلب شده است. من همیشه گفته ام که محل اصلی سازمان ملل نباید در نیویورک باشد. باید آن را در جایی به دور از مراکز پر جنب و جوش پنهان می کردند. در محل نهانی که می توانستیم بی این که شناخته شویم به آن وارد شویم و بتوانیم به راحتی به دور از نگاه های کنجکاو در آن زندگی کنیم.جایی، در جنگلی ، با مناظر زیبایی در اطرافش، یک ایستگاه آب معدنی…گوسفندان سربزیر…گیاه و سبزی… شروع کرد به گریستن، بگتیر که کت و شلوار توئید شیکی پوشیده بود، پیپش را آرام روشن کرد و دودش را بیرون داد…