اين کتاب در پي بررسي آراي ريکور در زمينه اخلاق و روايت و نسبت ميان اين دو است. اهميت اين مسئله ازآنجا روشن مي شود که بنا به برخي ديدگاه ها، هم وجود و هم فهم آدمي با روايت گره خورده است تا جايي که به سياق معروف اين ادعا مطرح شده است که «انسان حيواني داستان گو [روايتگر] است». اهميت روايت در ساختار فهم و وجود آدمي از يک سو و اهميت موضوع اخلاق و مباني آن براي انسان از سوي ديگر، پرسش هايي از اين دست را پيش مي کشد که نسبت اخلاق و روايت چيست؟ آيا روايت مي تواند ياري رسان اخلاق باشد و اگر آري، چگونه؟ به عبارت ديگر آيا اساساً مي توان از اخلاق روايت سخن به ميان آورد؟ و در اين صورت اين نحله اخلاقي بر کدام مباني استوار است؟نويسنده در اين کتاب از دو جنبه بر اهميت روايت يا داستان در زمينه اخلاق تأکيد مي کند. يکي روايت و داستان از جنبه اجتماعي آن و نقشي که در انتقال فضايل در دوران باستان بر عهده دارد. ديگري جنبه فردي روايت که به آراي ريکور در زمينه روايت نزديک است؛ يعني مفهومي از نفس را مطرح مي کند که از «وحدت روايي» برخوردار است.