نویسنده در این کتاب به پرسش هایی پیرامون زندگی از قبیل: چگونه می توان از موضع اصالت و احساس ارزشمندی با زندگی درگیر شد، چگونه می توان شجاعت، شفقت و پیوند صمیمانه را در خود پرورش داد تا نقص های خود را پذیرفت، پاسخ می دهد. در این کتاب مباحثی مانند پرورش اصالت، شفقت، روحیه تاب آوری، شادی و شکرگزاری، شهود و ایمان، خلاقیت، بازی و استراحت، آرامش و سکون با مثال توضیح داده شده است.

پذیرش داستان خود و دوست داشتن خود در جریان داستان شجاعانه ترین کاری است که میتوان در تمام عمر خود انجام داد. وقتی حقیقتی مانند الگو مرتب تکرار میشود نمی توانید آن را به حساب تصادف بگذارید و نادیده بگیرید. مثلاً من هر قدر بخواهم خود را متقاعد کنم که شش ساعت خواب برای هشیاری و نشاط ام کافی است در عمل با هر میزان خواب کمتر از هشت ساعت کلافه و بی قرار می شوم و با ولع به سراغ شکلات و شیرینی میروم این یک الگو است. جالب اینکه چون سالها است الگویابی را آموزش داده ام خود در این کار خبره شده ام. 
من به عنوان یک پژوهشگر رفتار انسانها را زیر نظر میگیرم تا پیوندهای ظریف روابط و الگوهایی را شناسایی کنم که به افکار، رفتار و احساسات ما معنا می دهند. کار من کشف الگوها است و واقعاً به کارم عشق می ورزم. اما باید بگویم که تا نوامبر ۲۰۰۶ نادیده گرفتن الگوها را فقط برای زندگی شخصی و نقطه ضعفهایم گذاشته بودم. ضعف هایی که دوست داشتم انکار کنم. اما آن سال همه چیز عوض شد.

آیا عشق به دیگران میتواند بیشتر از عشق به خود باشد؟

مفهوم عشق به خود و پذیرش خود مفاهیمی انقلابی برای من بوده و هستند. در بررسی همین مفاهیم بود که از خوانندگان وبلاگ خود خواستم در این مورد نظر بدهند که آیا عشق به دیگران می تواند بیشتر از عشق به خود باشد؟ این سؤال بحثی هیجانی در بخش ارائه نظر برانگیخت. عده ای با این عقیده مخالف بودند که عشق به خود لازمه عشق به دیگران است. عده ای دیگر معتقد بودند که عشق به دیگران است که عشق به خود را در ما بر می انگیزد و البته عده ای هم اصلاً از طرح ایده خوششان نیامده بود: «ممنون که روزم را خراب کردین دوست ندارم در موردش فکر کنم. در این میان دو اظهار نظر بود که پیچیدگی این مفاهیم را با اصطلاحات روشن و سرراست توضیح میداد جاستین ولنتین، متخصص بهداشت روانی نویسنده و عکاس نوشته بود به خاطر وجود فرزندانم بود که یاد گرفتم وقتی خیلی ناراحتم بی قید و شرط عشق بورزم وقتی احساس خیلی بدی دارم، شفقت داشته باشم و بیش از مواقع دیگر بخشنده باشم. وقتی به یکی از دخترانم که خیلی شبیه من است نگاه میکنم میتوانم خود را مانند دختری کوچک ببینم این به من یادآوری میکند که نسبت به دختربچه درونم مهربان تر باشم