در فصل اول کتاب حاضر، به اين دليل که پاسخ گفتن به سؤالات اصلي مستلزم اتخاذ موضع در مورد چيستي روشنفکري است؛ نگارنده ابتدا تعريف موقت «کار روشنفکري» براساس تحليل گفتمان را از بين تعاريف موجود از روشنفکري و برخي نظراتي که پيرامون رسالت و وظيفه روشنفکر وجود دارد، مبناي کار خود قرار داده است. در فصل دوم با طرح اين نکته که روشنفکري ديني بايد به عنوان نوع خاصي از کار روشنفکري در گفتمان دين وجود داشته باشد، به نقض هايي که ممکن است در رابطه با تعريف «کار روشنفکري» براساس گفتمان دين مطرح شود، پرداخته است. در فصل سوم به روشنفکري ديني در ايران و مباحث مربوط به آن پرداخته و با طرح چرايي شکل گيري لفظ «روشنفکر ديني» در ايران، نشان مي دهد که باوجود تفاوت نگاه ها، رويکردهاي مختلف جريان روشنفکري در ايران، به دين به عنوان گفتمان زمينه اي نظر داشته اند. در فصل چهارم هم برخي نظراتي که در رد يا تائيد روشنفکري ديني وجود دارند را نقد و بررسي مي کند.