عهدنامه ی مالک اشتر از دیرباز در محیط های شیعی بازتاب گسترده ای داشته است. این عهدنامه از برجسته ترین سندهای شیعی است که در آن از سیاست و کشورداری سخن رفته است. ترجمه ی فارسی این عهدنامه نیز در زمان برآمدن شیعیان به حکومت مورد توجه بوده است. کتاب حاضر ترجمه ی مقاله ای مهم در مطالعات شیعی از وداد قاضی درباره ی عهدنامه ی مالک اشتر، به همراه مقاله ای از اسماعیل پوناوالا در بررسی آن، است. خانم وداد قاضی در انتساب عهدنامه ی مالک اشتر به علی بن ابی طالب تردید کرده است. طبق رأی او، متنی که اکنون در نهج البلاغه دیده می شود صورت اصلاح شده متنی است که مهدی عبدالله (عبیدالله) فاطمی به دلیل مشکلاتی که پس از کشتن ابوعبدالله شیعی گریبانگیرش شد، با همیاری قاضی اش، افلح بن هارون، فراهم کرد و سپس، متن آن به پیامبر یا حضرت امیر منسوب گردید و بعدها در کتاب دعائم الاسلام قاضی نعمان، فقیه معروف اسماعیلی، به ودیعت گذارده شد. این متن توسط شریف رضی یا شخصی دیگر، با جرح و تعدیلاتی، به عهدنامه ی علی به مالک تبدیل شد و به نهج البلاغه راه یافت. از کسانی که مقاله ی وداد قاضی را بررسی کرده اسماعیل پوناوالا است. مقاله ی او این حسن را دارد که خواننده را با سابقه ی مطالعات مربوط به این عهدنامه آشنا می کند. او نگاهی تحسین آمیز و درعین حال انتقادی به مقاله ی قاضی دارد. علی رغم انتقاد به پیشنهاد قاضی در مورد نویسنده ی عهدنامه، پوناوالا خود نویسنده ی دیگری را برای عهدنامه معرفی نمی کند، اما معتقد است این اثر باید خطاب به یک حاکم باشد نه یک داعی.