کتاب حاضر، پژوهشي در زمينه خوانش و مطالعه شعر امروز است و نويسنده از زاويه‌اي جدا به آن مي‌پردازد. مهم‌ترين پرسشي که براي همگان پيش مي‌آيد، بي‌گمان شايد اين باشد که آيا راه و يا برون‌رفتي از اين بحران عظيم تاريکي تاريخي شعر وجود دارد؟ آيا هنوز مي‌توان چشم به اميد بست؟ آيا دريچه‌اي، روزنه‌اي مي‌توان يافت؟ تا دگرباره اميد بشر به پرواز درآيد و حصارها و ساختارها و ريختارها را درهم شکند، که درمان و تسکيني باشد بر جسم و روان انسان بيگانه خردشده شکسته تنهاي ملول و مغموم و محزون و منکوب اين عصر توحش؟ پاسخ آن همانا شعر است. اما اينکه چگونه اين يگانه پديده و رخداد عظيم هستي مي‌تواند موجب دميدن روح اميد در آدمي‌شود، در طول اين کتاب مفصل به آن پرداخته مي‌شود.